Να καταργηθεί τώρα το άρθρο 86 και τα ακαταδίωκτα κάθε είδους
Του Κώστα Δημητριάδη
Το άνοιγμα της διαδικασίας συνταγματικής αναθεώρησης που εξήγγειλε ο Κ. Μητσοτάκης στις αρχές της εβδομάδας, πέρα απ’ ο,τιδήποτε άλλο προκρίθηκε προς αξιοποίησή του ως τυπικό «πολιτικό τρικ».
Ακόμη περισσότερο που ακόμη και μια πρώτη ανάγνωση της πρωθυπουργικής πρότασης για τα προς αναθεώρηση άρθρα, αποκαλύπτει μια σειρά από σκοπίμως ασαφείς τοποθετήσεις στα πιο κρίσιμα θέματα – ασάφεια χαρακτηριστική που προλέγει τις μεθοδεύσεις που θα ακολουθήσουν.
Το ίδιο το σκηνικό που στήθηκε –η ανακοίνωση της πρότασης, αμέσως μετά η συνέντευξη Μητσοτάκη στον Α. Παπαχελά κομμένη και ραμμένη προκειμένου να ξεδιπλωθούν συγκεκριμένες κινήσεις και χειρισμοί, και στη συνέχεια όλοι συντονισμένοι, ο πολιτικός κόσμος και τα συστημικά ΜΜΕ να συζητάνε ως θέμα των θεμάτων τη «συνταγματική αναθεώρηση» (μέσα σ’ αυτή τη συγκυρία!)– εξυπηρετεί τη μετάθεση της συζήτησης σε μια κρίσιμη για την κυβέρνηση φάση. Προεκλογική περίοδος με πολλαπλασιαζόμενα τα δύσκολα για την ίδια ανοιχτά μέτωπα τόσο «έξω» (επικείμενες εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά που συστηματικά πρέπει να κρατιούνται συσκοτισμένες) όσο και «μέσα» όπου το κοκταίηλ γίνεται επίφοβο – σκάνδαλα, εξαχρείωση όλων των αρμών του μνημονιακού καθεστώτος, διασπάθιση δημόσιων πόρων, διευρυνόμενες κοινωνικές ανισότητες και αποκλεισμοί, η ακρίβεια που συνθλίβει (δεν βγαίνει ο μήνας για πλατιά στρώματα), το μέτωπο με τους αγρότες, τα «Τέμπη» και το ρήγμα με την κοινωνία που παραμένει ενεργό, η «Βιολάντα» και όλη η χωρίς τέλος ακολουθία απανωτών συμβάντων που αποκαλύπτει την ολέθρια εγκατάλειψη και το ξεχαρβάλωμα των υποδομών σε όλα τα επίπεδα.
Αναθεώρηση-μοχλός πίεσης προς το ΠΑΣΟΚ
Κατ’ αρχάς υπάρχει ένα πρώτο επίπεδο που αφορά τις επιδιώξεις Μητσοτάκη να διαμορφώσει ευνοϊκούς για τον ίδιο, όρους μέσα στο πολιτικό σκηνικό. Εν όψει εκλογών και μιας επόμενης μέρας που δεν δίνει πιθανότητες αυτοδυναμίας για τη Ν.Δ. (στον πρώτο τουλάχιστον γύρο).
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η πίεση προς το ΠΑΣΟΚ να επιδείξει «υπεύθυνη, θεσμική συμπεριφορά» συναινώντας στο περιεχόμενο της αναθεώρησης είναι σημαντική στόχευση. Το στρίμωγμα της ηγεσίας Ανδρουλάκη (και μάλιστα εν όψει του επικείμενου συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ) επιχειρείται με πολιορκητικό κριό την υπολογίσιμη «εκσυγχρονιστική» του πτέρυγα (με την Α. Διαμαντοπούλου σε πιο προβεβλημένο ρόλο αλλά και μια σειρά άλλους του σημιτικού ρεύματος με ισχυρή εκπροσώπηση στην 33μελή σημερινή, κοινοβουλευτική του ομάδα).
Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται ουσιαστικά διχοτομημένο, μ’ ένα μεγάλο του μέρος να κοιτάει προς μια συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ. ενώ ένα άλλο επενδύει κυρίως σε κεντροαριστερά σενάρια. Η κατάσταση βέβαια αφορά πρωτίστως διαδρομές πλασαρισμάτων και ελάχιστα πραγματικές «διαχωριστικές γραμμές». Είναι απολύτως νόθα και χαρακτηριστική του μνημονιακού πολιτικού τοπίου που έχει διαμορφωθεί. Όταν μάλιστα ένα ευρύτερο «εκσυγχρονιστικό-σημιτικό» / ΕΛΙΑΜΕΠ μπλοκ είναι πανταχού παρόν. Σε όλο το φάσμα των συστημικών κομμάτων – στη Ν.Δ. σαν κυβερνητικός εταίρος του Μητσοτάκη, στο ΠΑΣΟΚ, στα θραύσματα του ΣΥΡΙΖΑ και μέσα σ’ αυτούς που «προθερμαίνονται» γύρω από τον Τσίπρα.
Ο Μητσοτάκης θα ήθελε (ιδανικά για τους σχεδιασμούς του) μέσα από την παρούσα Βουλή να λάβει η πρότασή του για συνταγματική αναθεώρηση 180 ψήφους (η έγκριση αφορά τα άρθρα προς αναθεώρηση και δεν δεσμεύει ως προς το περιεχόμενο των προτεινόμενων αλλαγών!), πράγμα που θα του εξασφάλιζε αυξημένες δυνατότητες να αποσπάσει τις απαιτούμενες 151 ψήφους στην επόμενη (αναθεωρητική) Βουλή που θα αποφασίσει (αν τελικά αποφασίσει) για τις αλλαγές που θα γίνουν. Όλος ο σχεδιασμός εντάσσεται στην επιδίωξή του να παραμείνει στο παιχνίδι, μετά τις επόμενες εκλογές (ενός ή το πιθανότερο δύο γύρων) σαν κύριος εταίρος σε κυβερνητικά σχήματα συνεργασίας.
Τα κυβερνητικά σχήματα συνεργασίας φαίνεται ότι προωθούνται γενικότερα από συστημικούς κύκλους, όμως σημαντικά κέντρα εργάζονται για μια «επόμενη μέρα» με έξοδο Μητσοτάκη. Είναι χαρακτηριστική σχετικά με τα προηγούμενα, η σύνδεση από πλευράς Ε. Βενιζέλου, της προώθησης της συνταγματικής αναθεώρησης με την προϋπόθεση «κυβερνησιμότητας» της χώρας. Τοποθέτηση που παραπέμπει σε στήριξη στην παρούσα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ απέναντι στις πλαγιοκοπήσεις Μητσοτάκη.
Συνταγματοποίηση νεοφιλελεύθερων επιλογών και διάθεση κοινωνικής ρεβάνς
Οι επιλογές είναι χαρακτηριστικές.
• Πρώτη προτεραιότητα, η λυσσασμένη επιδίωξη για κατάργηση του άρθρου 16 – του αποκλειστικά δημόσιου χαρακτήρα της Ανώτατης Παιδείας. Η προσπάθεια γίνεται επί χρόνια. Ο δημόσιος χαρακτήρας της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης έχει υποσκαφτεί συστηματικά με τη συμβολή όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών.
• Η αποδυνάμωση των μέτρων προστασίας του περιβάλλοντος και ειδικότερα των περιοχών δασικού χαρακτήρα. Παράδοση του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων στην καταλήστευση από ιδιωτικά, επιχειρηματικά συμφέροντα. Συνταγματοποίηση τώρα, των αυθαίρετων μνημονιακών «ρυθμίσεων» που επέτρεψαν τη βάναυση αλλοίωση του χαρακτήρα δασικών / αναδασωτέων εκτάσεων, περιοχών Natura, τα αίσχη της μετατροπής του παράκτιου μετώπου της Αττικής σε «αθηναϊκή Ριβιέρα» κ.ά.
• Συνταγματοποίηση του ζουρλομανδύα των δημοσιονομικών προβλέψεων των «Συμφώνων Σταθερότητας» δηλαδή θεσμοποιημένος κόφτης κοινωνικών δαπανών μέσα στο πλαίσιο των πανευρωπαϊκά οριζόμενων ορίων για δημοσιονομικά ελλείμματα και χρέος. Υποχρέωση μάλιστα πιστοποίησης όλων των προγραμματικών πολιτικών προτάσεων των κομμάτων από το Γενικό Λογιστήριο του κράτους (!): Η «δημοκρατία» που συνταγματοποιεί τον μονόδρομο των πιο επιθετικών νεοφιλελεύθερων σχεδιασμών (μαζί και όλης της «πολεμικής οικονομίας» για την οποία και μόνο επιτρέπονται και ελλείμματα και υπερχρέωση χωρίς τέλος) και αφήνει στον «πλουραλισμό» την επιλογή του ρεπερτορίου των μέτρων ακραίας λιτότητας και κοινωνικής εξαθλίωσης που «απαιτούνται για να βγει ο λογαριασμός».
• Η άρση της μονιμότητας των Δημοσίων υπαλλήλων. Η γνωστή λύσσα για την πειθάρχηση και τον πολιτικό έλεγχο του φρονήματος κρίσιμων τομέων εργαζομένων (των εκπαιδευτικών σε πρώτο πλάνο και όχι μόνο). Η «αξιολόγηση» για άλλη μια φορά γίνεται το «φύλλο συκής». Ανατινάζοντας μεταξύ των άλλων το κύρος των διαδικασιών κοινωνικής αξιολόγησης με ανυπολόγιστες συνέπειες.
• Ο διαρκής πόθος των ελίτ να ξεμπερδεύουν με τα κοινωνικά κεκτημένα «του 20ού αιώνα». Εκφρασμένος απερίφραστα και από τον Μητσοτάκη μέσα σε όσα είπε σχετικά με τους στόχους της αναθεώρησης. Οι άρχουσες τάξεις τόσο διεθνώς όσο και στη χώρα μας εκτιμούν ότι οι τρέχοντες συσχετισμοί κοινωνικών δυνάμεων τους αφήνουν περιθώρια για σημαντικά βήματα σε αντιδραστική, παλινορθωτική κατεύθυνση.
Το πραγματικό ζήτημα είναι το συστηματικό κουρέλιασμα του Συντάγματος
Η συζήτηση για τη Συνταγματική αναθεώρηση υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι σε μέγιστο βαθμό προσχηματική. Πρώτα απ’ όλα γιατί ιδιαίτερα σε όλη τη μνημονιακή περίοδο, έχει γίνει σύστημα η παράκαμψη του Συντάγματος, το κουρέλιασμά του. Είτε με δικαστικές «ερμηνευτικές» παρακάμψεις του, είτε με άμεσες παραβιάσεις του από τον νομοθέτη (ένα ολόκληρο πλέγμα μνημονιακών παρασυνταγματικών νόμων) είτε με την άνωθεν διάλυσή του εντός του ενωσιακού ευρωπαϊκού δικαίου. Γιατί εν τέλει όπως το έθεσε με ουσιώδη τρόπο ο αείμνηστος Γ. Κασιμάτης «Η αναθεώρηση του Συντάγματος σε μια μη κυρίαρχη χώρα, δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα».
Επιπλέον οι ίδιες οι μεθοδεύσεις της παρούσας κυβέρνησης αλλά και των υπόλοιπων μνημονιακών κομμάτων – μεταξύ αυτών οι κωλυσιεργίες ψήφισης των εφαρμοστικών νόμων ακόμη και για τις αποφασισθείσες από τους ίδιους συνταγματικές προβλέψεις το 2019 αλλά και η πρόσφατη εξακολουθητική («Τέμπη», ΟΠΕΚΕΠΕ), απροσχημάτιστη κυβερνητική εργαλειοποίηση του περιβόητου άρθρου 86 για την εξασφάλιση του ακαδίωκτου των εμπλεκόμενων υπουργών της – δεν αφήνουν περιθώρια οποιαδήποτε εμπιστοσύνης για σοβαρή επανεξέταση των προβλέψεων του άρθρου 86 ή του τρόπου επιλογής της ηγεσίας της δικαιοσύνης.
Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει χρεία καμιάς τέτοιας συνταγματικής αναθεώρησης. Αντίθετα, είναι ανάγκη να προβάλουμε την ουσία (και με όρους απολύτως πρακτικά διεκδικήσιμους): Να ξηλωθεί άμεσα το άρθρο 86, μαζί με όλο το πλέγμα νόμων και αποφάσεων που εγγυάται το ακαταδίωκτο υπουργών, τραπεζικών στελεχών, των διοικήσεων του ΤΧΣ, της ΑΑΔΕ και πλήθους άλλων που από καίριες θέσεις εγκληματούν σε βάρος της κοινωνίας μένοντας στο απυρόβλητο. Τέτοια αλλαγή δεν μπορεί να προέλθει ούτε από πρωτοβουλίες αυτής της κυβέρνησης ούτε του πολιτικού συστήματος γενικότερα. Μπορεί να προχωρήσει μόνο στο βαθμό που θα μεταφραστεί σε άμεσους στόχους-αιχμές ενός ευρύτατου, ενωτικού κοινωνικού κινήματος. Δίνοντας επιτέλους πολιτικοποιημένη έκφραση σε όσα έθεσε και εξακολουθεί να θέτει το ενεργό «ρήγμα των Τεμπών».
Από "δρόμος ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ"
0 Σχόλια
Tο kozanara.gr δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.