Παρά την επιτυχία της επανάστασης του 1821 η διατήρηση του ανθρωποκεντρικού προτάγματος που οραματίστηκαν ο Ρήγας και άλλοι ναυάγησε ολοκληρωτικά και το ιδρυθέν νεοελληνικό κράτος, λόγω της προσαρμογής του στο κλίμα της ανερχόμενης Ευρώπης και μετά την δολοφονία του Ι. Καποδίστρια, υπό το βάρος της Βαυαροκρατίας, προσαρμόστηκε στο ιδεολογικό πεδίο του κράτους έθνους.
Η πολιτική πλέον δεν νοείται πέραν του κράτους, ο κοινωνικός χώρος προσλαμβάνεται ως αυστηρά α-πολιτικός, και η σχέση κοινωνίας και πολιτικής παραμένει απλώς διχοτομική. Θεμέλιο του συστήματος γίνεται το πολιτικό δικαίωμα και όχι η πολιτική ελευθερία και η συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, ενώ στο σύνταγμα θα εισαχθεί η έννοια του υπηκόου του κράτους αντί του πολίτη ως ενεργό στοιχείο του πολιτικού συστήματος που απαιτεί η Δημοκρατία. Αυτά τα έχει τονίσει πολλαπλώς στα συγγράμματα του ο καθηγητής Γεώργιος Κοντογιώργης καθώς και οι συνεργάτες του στην Ακαδημία Κοσμοσυστημικής Γνωσιολογίας.
Σήμερα επικρατεί η ψευδαίσθηση ότι το πολίτευμα της χώρας είναι δημοκρατικό καθόσον ο λαός έχει την δυνατότητα να εκλέγει αντιπροσώπους στο Κοινοβούλιο για να ενεργούν και να αποφασίζουν για λογαριασμό του στην βάση των προεκλογικών τους δεσμεύσεων. Το πρόβλημα αρχίζει από το γεγονός ότι σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο η εκλογή ανά περιφέρεια δεν γίνεται από κοινή λίστα υποψηφίων αλλά από τις ανά περιφέρεια λίστες των κομμάτων εις τρόπον ώστε ένας ανεξάρτητος υποψήφιος που θα πάρει την πλειοψηφία ή ακόμη και όλες τις ψήφους της συγκεκριμένης περιφέρειας δεν εκλέγεται διότι σχεδόν καμία περιφέρεια δεν συγκεντρώνει το 3% της επικρατείας πολύ μάλλον όταν συμμετέχουν και άλλοι υποψήφιοι. Εξ’ ου και η ανάγκη να συμμετέχει σε κάποιο κόμμα το οποίο σαν ανταπόδοση απαιτεί την αντικατάσταση του σε περίπτωση διαφωνίας με τον αρχηγό ακόμη και αν ο τελευταίος ενεργεί ενάντια στην λαϊκή θέληση και τις προεκλογικές του δεσμεύσεις.
Αυτή η εξάρτηση των αντιπροσώπων από τον κομματικό αρχηγό, παρά από τους ίδιους τους ψηφοφόρους που δεν μπορούν να τους ανακαλέσουν, δείχνει ότι η έννοια της Δημοκρατίας έχει αλλοιωθεί και χρησιμοποιείται από το σύστημα καταχρηστικώς για να καλύψει το πραγματικό όνομα της εκλόγιμης Μοναρχίας που καθιστά τον λαό υποκείμενο στις αποφάσεις του Δεσπότη. Σε μία Δημοκρατία ο λαός είναι θεσμοθετημένο όργανο συμμετοχής στον τρόπο λειτουργίας του πολιτεύματος, που αυτός έχει καθορίσει αυτόνομα και δεν συμμετέχει ως ετερώνυμος υπήκοος σε ένα σύστημα που άλλοι του έχουν επιβάλλει.
Σήμερα, παρά την θέληση του λαού, το σύστημα έχει εκδώσει σωρεία αντισυνταγματικών νόμων όπως αυτός της ασυλίας πολιτικών προσώπων ακόμη και διαστρεβλώσεις δημοψηφισμάτων όπως αυτό του 2015 που το ΟΧΙ του λαού μετατράπηκε διά νυκτός σε ΝΑΙ. Αυτό που έχει απομείνει στον λαό είναι να κατεβαίνει σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, χωρίς αποτέλεσμα, εναντίον αυτών που ο ίδιος υποτίθεται ότι επέλεξε να αποφασίζουν για αυτόν χωρίς αυτόν όπως στην περίπτωση προδοσίας του ονόματος της Μακεδονίας ή την συγκάλυψη των Τεμπών.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι τα οικονομικά σκάνδαλα όπως NOVARTIS, ΟΠΕΚΕΠΕ και ΓΕΣΕΕ, καθώς και οι αποφάσεις σε γεωπολιτικά θέματα την έκβαση των οποίων τελικά επωμίζεται ο λαός σε χρήμα, βλέπε μνημόνια, σε εθνική κυριαρχία, βλέπε Κύπρο και διαρρέουσα συγκυριαρχία στο Αιγαίο, ακόμη και σε αίμα όπως έγινε το 1974 στην Κύπρο. Εάν κάποιος διαφωνεί με όλα αυτά τον λένε ακροδεξιό και τον απομονώνουν ως τρομοκράτη θεωρώντας τον εκτός του επονομαζόμενου δημοκρατικού τόξου. Είναι λάθος να νομίζουμε ότι η Ελλάδα θα σωθεί με την αλλαγή κόμματος διότι όλα είναι στον ίδιο παρονομαστή. Αυτό που χρειάζεται είναι η αλλαγή του πολιτικού συστήματος σε ανθρωποκεντρικό, Δημοκρατικό πράγμα που απαιτεί την αλλαγή νοοτροπίας του ίδιου του λαού που σήμερα βάλετε πανταχόθεν με προκλήσεις ατομοκεντρισμού, καταναλωτισμού, φιληδονίας, και έλλειψη συλλογικής συνείδησης και κυρίως συλλογικής ευθύνης έχοντας την ψευδαίσθηση ότι ζει σε καθεστώς Δημοκρατίας..
Το κενό μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής θα μπορούσε να καταλάβει το Ιερατείο που ταυτίστηκε με την Εκκλησία και ναι μεν αντλεί νομιμοποίηση από τον Θεό μέσω της Αποστολικής διαδοχής, αλλά προσλαμβάνει τον λαό μόνο ως επικύρωση των λειτουργιών του. Αντί να πάρει θέση ως εταίρος του κράτους όπως συμβαίνει σήμερα, θα μπορούσε να βοηθήσει τον λαό να αυτο-οργανωθεί με βάση τις αρχές του Ευαγγελίου, να μάθει να συνέρχεται όχι μόνο σαν Εκκλησία των πιστών υπό την καθοδήγηση του Ιερατείου αλλά να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και αυτονομία για να συνέρχεται και σαν Εκκλησία του Δήμου υπό την καθοδήγηση ανθρώπων με πνεύμα και σοφία που αυτός θα επιλέγει, όπως υπέδειξαν οι Απόστολοι στους πρώτους Χριστιανούς να εκλέξουν ανθρώπους με πνεύμα και σοφία να αναλάβουν τα κοσμικά προβλήματα της τότε Εκκλησίας.
Αυτό κατά την γνώμη μου θα βοηθήσει τον έρποντα ελληνισμό να αφυπνιστεί, να αποκτήσει την αυτοσυνείδηση του και να απαλλαγεί από τις παγίδες της νεοτερικότητας για να κατορθώσει την ανθρωποκεντρική, Δημοκρατική μετάβαση του κράτους, όπως ήταν ανέκαθεν το πρόταγμα του Ελληνισμού αλλά και της επανάστασης του 1821 η οποία δεν έχει φέρει ακόμη την πολυπόθητη ελευθερία του έθνους. Αυτό θα προκαλέσει την αντίδραση του συστήματος και θα φέρει στο φως την αντίθεση του με τον λαό. Στην περίπτωση αυτή το Ιερατείο θα αναγκαστεί να πάρει θέση στο εάν επιθυμεί το θέλημα του Θεού να εφαρμοστεί και επί της γης όπως διδάσκει ότι γίνεται στον ουρανό.
Ηλίας Σταμπολιάδης
Μηχανικός Μεταλλείων, Μεταλλουργός
πρώην Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης
0 Σχόλια
Tο kozanara.gr δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.