Μπορεί η υπόθεση Έπσταϊν να φέρει τους λαούς σε σύγκρουση με το διεθνές κατεστημένο του 1% (και ακόμα περισσότερο του 0,1%);
Του Θέμη Τζήμα *
Ας ξεκινήσουμε με μια κάπως δογματική, φαινομενικώς, δήλωση: Η πρώτη και πιο επαναστατική κίνηση στις μέρες μας είναι ο εφαρμοσμένος, ο πρακτικός-συνταγματικός πατριωτισμός, δηλαδή η κίνηση ημών των λαών, των πολιτών προς την κατεύθυνση του να πάρουμε πίσω τις χώρες μας από εκείνους που τις ελέγχουν αντί για εμάς προκειμένου να τις καταστήσουμε ξανά πατρίδες για εμάς, τους πολίτες, τους εργαζομένους, τους λαούς, τους πολλούς. Αυτή η διεκδίκηση εν τέλει δεν μπορεί παρά να αποτελέσει υπόθεση κάποιας εκδοχής αριστεράς, ωστόσο σήμερα δεν εκφράζεται ούτε μόνο, ούτε κυρίως από συγκεκριμένες εκδοχές αριστεράς. Μάλλον εκφράζεται από μια διάχυτη, ενίοτε θολή, αντισυστημικότητα.
Μεταξύ άλλων πραγμάτων που μας δείχνει η υπόθεση Έπσταϊν, μας αποδεικνύει γιατί μια τέτοια κίνηση θα αποτελέσει αντικειμενικώς επαναστατική δράση: γιατί θα φέρει τους λαούς σε σύγκρουση με το διεθνές κατεστημένο του 1% (και ακόμα περισσότερο του 0,1%).
Δηλαδή με εκείνον τον εξαιρετικώς ολιγάριθμο, αφανή, διεθνή, ρατσιστικό, αντικοινωνικό, εγκληματικό και βαριά ψυχοπαθολογικό μηχανισμό εξουσίας, ο οποίος απαρτίζεται από μυστικές υπηρεσίες (ΗΠΑ, Ισραήλ, ΗΒ και κάποιων συμμάχων τους κυρίως), διαχειριστές του ολιγαρχικού χρηματοπιστωτικού και εν γένει πολύ μεγάλου κεφαλαίου, μέλη ισχυρών κλειστών λεσχών και υψηλόβαθμους πολιτειακούς και πολιτικούς παράγοντες ισχυρών, δυτικών και συμμαχικών τους κρατών. Μιλούμε για μια κάστα συγκεκριμένων λούμεπν ανθρώπων οι οποίοι εμπεδώνουν τον εκφασισμό σε παγκόσμια κλίμακα και λειτουργούν υπό μορφή πραγματικής, διεθνούς δικτατορίας.
Αυτό το κατεστημένο υφαρπάζει τις πατρίδες από τους λαούς τους, τόσο εκτός «Δύσης» όπου μπορεί (με εισβολές, κατοχές κρατών, οικονομικές κυρώσεις και αλλαγές καθεστώτων) όσο και (πρώτα και κύρια) εντός της «Δύσης», όπου οι πολίτες μπορούν να ψηφίζουν μόνο για τα δευτερεύοντα χωρίς τελικώς να αποφασίζουν για τίποτα από όλα τα ουσιαστικά που τους αφορούν. Οι πολίτες της «Δύσης» είτε ζουν σε ένα χαζοχαρούμενο, εγκληματικό μάτριξ, είτε καταστέλλονται σκληρά και ποικιλοτρόπως από αυτό το κατεστημένο δια των εντεταλμένων κυβερνήσεών του. Το διά ταύτα συνίσταται στο ότι όσο πιο ισχυρό το «δυτικό» κράτος (με αποκορύφωμα τις ΗΠΑ φυσικά) τόσο πιο μεγάλο το διακύβευμα και επομένως ακόμα βαθύτερος ο έλεγχος από το κατεστημένο.
Πρόκειται για την εντατική προώθηση της εσωτερικής αποικιοποίησης της ίδιας της «Δύσης». Οι γιγαντωμένες ανισότητες έχουν διαμορφώσει μια απολύτως διεφθαρμένη εξουσία καθότι ανεξέλεγκτη και αυτή με τη σειρά της συμπεριφέρεται ακόμα και προς τους άμεσους υπηκόους της, με έναν κοινωνικό ρατσισμό σχεδόν όμοιο και σίγουρα ολοένα πιο κοντινό προς εκείνον που επιδεικνύει προς τον μη-«δυτικό» άνθρωπο. Βεβαίως ακόμα δεν έχουμε μια Γάζα μέσα στη «Δύση» αλλά αν απαιτηθεί θα γίνει και αυτό όπως ακριβώς κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα αποικιακά πειράματα μεταφέρθηκαν από την περιφέρεια της Ευρώπης, μέσα.
Υπό αυτήν την έννοια μπορούμε να μιλήσουμε για μια εξισωτική πορεία προς τα κάτω. Η υψηλότερη καταναλωτική δυνατότητα κατά μέσο όρο του ατόμου στη «Δύση» σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο (η οποία συρρικνώνεται σε κάθε περίπτωση προϊόντος του χρόνου) δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση μεγαλύτερη ελευθερία, όπως ακριβώς οι εκλογές δεν ορίζουν τη δημοκρατία: αντιθέτως αποτελούν τα «γλυκαντικά», τα «καταπραϋντικά» της ανελευθερίας και της οριακώς κεκαλυμμένης διεφθαρμένης, (μεγαλό-)αστικής δικτατορίας στην οποία ζούμε.
Αυτό το οποίο γίνεται στις ΗΠΑ σε σχέση με το κίνημα MAGA και τον πρόεδρο Τραμπ είναι απολύτως χαρακτηριστικό. Το εν λόγω κίνημα διαμορφώθηκε στη βάση ενός θολού αντισυστημισμού και επίσης θολού και στρεβλού πατριωτισμού. Οι ιδεολογικές του καταβολές και το πολιτικό του πρόσημο «φώναζαν» ότι οι εύπιστοι οπαδοί του θα έπεφταν θύματα ενός δήθεν χαρισματικού, παλιάτσου, ο οποίος θα παρίστανε τον αντισυστημικό απλώς και μόνο για να σταθεροποιήσει το κατεστημένο όταν οι καθωσπρέπει εκδοχές θα αποτύγχαναν με αποτέλεσμα βεβαίως να αποδειχτεί τελικώς ένα ακόμα χαρτί του. Ωστόσο έστω κι έτσι, ο θυμός απέναντι στις παραδοσιακές, πιο συμβατικές εκδοχές του κατεστημένου του έδωσαν τη δυνατότητα να καταγάγει μια σειρά από νίκες διακηρύσσοντας ότι οι ατέλειωτοι πόλεμοι των ΗΠΑ θα σταματούσαν και ότι οι πολίτες των ΗΠΑ θα έπαιρναν πίσω τη χώρα τους από τον «βούρκο» της Ουάσιγκτον.
Τι πήραν στην πραγματικότητα; Έναν ηγέτη και πρόεδρο, ο οποίος φέρεται να έχει τελέσει βιασμούς ανηλίκων, να έχει αποτελέσει κρίκο ενός παιδοφιλικού κυκλώματος, έναν πρόεδρο με άλλα λόγια γέννημα- θρέμμα του βούρκου που δήθεν θα αποξήραινε, ο οποίος είναι απολύτως στρατευμένος και ελεγχόμενος από τα συμφέροντα ενός άλλου κράτους, του Ισραήλ. Φυσικά, δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο μόνος αλλά ένας από τους πολλούς προέδρους των ΗΠΑ με αυτά τα χαρακτηριστικά.
Οι πολίτες των ΗΠΑ όμως (και αυτό είναι εν προκειμένω το σημαντικό) του πλέον ισχυρού κράτους στον πλανήτη, πέρα από τα γιγάντια εσωτερικά τους κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα, όσο εντυπωσιακό και αν ακούγεται, δεν μπορούν να έχουν έναν πρόεδρο ο οποίος να μην εμπλέκεται σε ατομικό επίπεδο σε βαρύτατες εγκληματικές πράξεις, να μην είναι εκβιάσιμος από τις ντόπιες και ξένες μυστικές υπηρεσίες, να υπηρετεί έστω εν μέρει τα δικά τους συμφέροντα με την εξωτερική του πολιτική και τελικώς να μη λειτουργεί ως πράκτορας των υπερπλουσίων συμπατριωτών τους και ενός ξένου κράτους, δηλαδή του Ισραήλ και των συμφερόντων που συσπειρώνονται γύρω του.
Το υποτιθέμενο τέλος των ατελείωτων πολέμων των ΗΠΑ έδωσε τη θέση του στον σχεδιαζόμενο πόλεμο εναντίον του Ιράν ενώ την ίδια στιγμή ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται. Η υπόθεση Έπσταϊν δείχνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ, οι ιδέες της «δημοκρατίας» και του πατριωτισμού αποτελούν φάρσα.
Αυτή η συνειδητοποίηση όταν επέλθει σε μαζική κλίμακα δεν θα απαξιώσει μόνο τον Τραμπ αλλά προοπτικώς θα τελειώσει ψευδαισθήσεις περί ενός σωτήρα μέσα από το κατεστημένο (εξ ου και διχάζει τη βάση του MAGA, χωρίς να ενισχύει σε επίπεδο κοινωνικής αποδοχής τους Δημοκρατικούς). Η επίταση του εκφασισμού στρώνει εν δυνάμει τον δρόμο σε έναν βαθύτερο και ουσιαστικότερο αντισυστημισμό (και) μέσα στις ΗΠΑ. Είναι κατεξοχήν μέσα στις ΗΠΑ που διεξάγεται και θα διεξαχθεί ακόμα περισσότερο στο εγγύς μέλλον μια κορυφαία πολιτική μάχη με κεντρικό ζητούμενο το αν η κοινωνική πλειοψηφία θα κατακτήσει έστω κάποιου βαθμού δημοκρατίας και πατριωτισμού στον δημόσιο βίο ή αν θα παραμείνει κυρίαρχο το μοντέλο της απόλυτης διαφθοράς και της πλήρους υφαρπαγής της λαϊκής κυριαρχίας (και) εκεί. Είναι οι πολίτες των ΗΠΑ και το μεγαλύτερο μέρος της ίδιας της βάσης του Τραμπ που πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν έχουν τον έλεγχο της χώρας τους εξαιτίας του ηγέτη τους και των σιωνιστικών λόμπι που είναι τα αφεντικά του.
Υπό αυτήν την έννοια χρειαζόμαστε ένα διεθνές πατριωτικό κίνημα. Πατριωτισμός σήμερα είναι η διάλυση του κάθε ενός εσωτερικού και του διεθνούς κατεστημένου. Το πατριωτικό είναι το κοινωνικό, το εθνικό είναι το ταξικό, υπό την έννοια της εξαφάνισης αυτής της κάστας, του εκτρώματος που γέννησε ο καπιταλισμός.
* Ο Θέμης Τζήμας είναι δικηγόρος, διδάκτορας δημοσίου δικαίου και πολιτικής επιστήμης του ΑΠΘ και μεταδιδακτορικός ερευνητής. Έχει δημοσιεύσει μελέτες σε διεθνή συνέδρια και σε νομικές επιθεωρήσεις και έχει συμμετάσχει σε διάφορες διεθνείς αποστολές.
Πηγή: ΚΟΣΜΟΔΡΟΜΙΟ
0 Σχόλια
Tο kozanara.gr δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.