1η δικάσιμος δίκης Τεμπών: αναλγησία, εμπαιγμός και απαξίωση

Του Πάκο Μαρτίνες

Η πρώτη δικάσιμος της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών, την 23-03-2026, έδειξε την αναλγησία της εκτελεστικής εξουσίας, ως προς την απόδοση δικαιοσύνης αλλά και την απαίτηση των οικογενειών των θυμάτων και των επιζησάντων για δίκαιη δίκη.

Φτάσαμε γύρω στις 08:15, όπου αντικρύσαμε πλήθος διμοιριών ΜΑΤ και ΥΜΕΤ και γύρω στις 10 κλούβες οι οποίες έκλειναν την πρόσοψη του συνεδριακού Κέντρου του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (τ. ΤΕΙ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ), αφήνοντας ανοιχτή μόνο την πόρτα εισόδου. Σημειωτέον ότι όλη η πρόσοψη ήταν περιφραγμένη με σιδερένια κατασκευή προκειμένου οι συλλογικότητες (φοιτητικοί σύλλογοι σωματεία, φορείς κοκ) αλλά και μεμονωμένα άτομα που κατέφτασαν για να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους  και να διατρανώσουν το αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης, να μην μπορούν να προσεγγίσουν το χώρο.

Στο εσωτερικό του κτιρίου όμως, αντιλαμβανόταν κανείς την αντίληψη της κυβέρνησης για την διαδικασία απόδοσης δικαιοσύνης. Αυτή συμπυκνώνεται στην πλήρη απουσία υποδομών σε αντίθεση με την υπερβολική -στα όρια της νεύρωσης- παρουσία αστυνομικών δυνάμεων.

Η περίφημη αίθουσα που θα διεξαχθεί (;) η δίκη των Τεμπών είναι ίδιων διαστάσεων -ίσως και μικρότερη από την μεγαλύτερη αίθουσα του Δικαστικού Μεγάρου Λάρισας, δηλαδή την αίθουσα του Εφετείου Λάρισας στον 3ο όροφο. Πέραν τούτου από την αρχή παρατηρήθηκαν τα πρώτα προβλήματα: παντελής απουσία μικροφώνων στις θέσεις των δικηγόρων υπεράσπισης και υποστήριξης της κατηγορίας, ασφυκτική τοποθέτηση των θέσεων των συνηγόρων με αποτέλεσμα αν κάποιος θέλει -για οποιοδήποτε λόγο- να σηκωθεί από τη θέση του θα χρειαστεί να σηκωθεί όλη η αντίστοιχη σειρά των δικηγόρων, ελάχιστα καθίσματα για τους παριστάμενους δικηγόρους.

Σημειώνω ότι για τις περίπου 40 θέσεις συνηγόρων παριστάμενων προς υποστήριξη της κατηγορίας υπήρχε μόνο ένα μικρόφωνο ενώ οι δικηγόροι προς υποστήριξη της κατηγορίας, ήταν σίγουρα περισσότεροι από 150.

Για να αντιληφθούμε το πόσο μικρή είναι η αίθουσα που επιλέχθηκε πρέπει να φέρουμε στο νου μας το ότι η αίθουσα όπου διεξαγόταν η δίκη της χρυσής αυγής, μίας δίκης που από άποψη διαδίκων (κατηγορουμένων και υποστηριζόντων την κατηγορία), ήταν εμφανώς μικρότερη, η αίθουσα του εφετείου Αθηνών ήταν σχεδόν διπλάσια σε έκταση (500 τ.μ.).

Ακόμα, διακρίναμε την άρνηση της έδρας να διευκρινίσει το αν τηρούνταν οι προϋποθέσεις ασφαλείας του κτηρίου, ενώ επίσης σημειώθηκε και το τραγικό περιστατικό, όπου μητέρα θύματος καθόταν δίπλα στους κατηγορούμενους, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την οργή της.

Για όλους αυτούς τους λόγους υπήρχε μια διαρκής ερώτηση μέσα στο ακροατήριο, η οποία εκφράστηκε και από συνηγόρους: «Για αυτό δώσαμε 1.600.000€;». Αυτό το ερώτημα είναι απολύτως εύλογο και χρήζει περαιτέρω διερεύνησης.

Από την αρχή, όλοι οι δικηγόροι, πέραν ελάχιστων εξαιρέσεων, αντιταχθήκαμε στο να γίνει η συγκεκριμένη δίκη υπό αυτές τις συνθήκες καθώς -πολύ απλά- δεν μπορούσαμε να κάνουμε την δουλειά μας, Στο πλευρό μας και οι δικηγορικοί σύλλογοι που έχουν δηλώσει παράσταση κατά την ανάκριση αλλά και η ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας, η οποία μάλιστα όπως υποστηρίχτηκε από τον εκπρόσωπό της, είναι πολύ πιθανό να αποφασίσει τις επόμενες ημέρες την αποχή των δικηγόρων από την εκδίκαση αυτής της υπόθεσης στο συγκεκριμένο κτίριο, γεγονός που αναγκαστικά θα «παγώσει» τη συγκεκριμένη διαδικασία.

Η έδρα καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας βρισκόταν σε τρομερή αμηχανία καθώς διέκοψε για να συσκεφθεί περίπου 8 φορές ενώ επίσης ουδέποτε αποπειράθηκε να ισχυριστεί ότι η αίθουσα είναι επαρκής και κατάλληλη για τη διεξαγωγή της δίκης. Η μόνη της θέση ήταν «κάνουμε τη διαδικασία της νομιμοποίησης των διαδίκων η οποία δεν αποτελεί μέρος της αποδεικτικής διαδικασίας και θα διακόψουμε για να δούμε το ζήτημα του κτιρίου».

Στις συνεχείς πιέσεις μας ότι ούτε η νομιμοποίηση των διαδίκων μπορεί να γίνει καθώς δεν είναι δυνατόν να μετακινηθούμε σαν δικηγόροι σε έναν τόσο μικρό χώρο προκειμένου να φτάσουμε το μοναδικό μικρόφωνο η έδρα προέβη στην απόφαση να δηλώνουμε παραστάσεις – νομιμοποιήσεις κατά ομάδες, δηλαδή πρώτα οι κατηγορούμενοι, μετά οι πρώτοι 80 παριστάμενοι προς υποστήριξη της κατηγορίας και ούτω καθ’ εξής, ενώ όσοι δεν βρίσκονταν σε αυτές τις ομάδες θα μετέβαιναν στην βοηθητική αίθουσα.

►Παραίτηση Φλωρίδη… χθες!!!

Του Βασίλη Γαλούπη

Μάλιστα, η έδρα προκειμένου να αποφύγει την ανακυπτόμενη ακυρότητα της διαδικασίας από το παραπάνω, καθώς αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των υπερασπιστικών δικαιωμάτων και των δύο πλευρών, προέβη στο νομικό τέχνασμα ότι η αίθουσα όπου γίνεται η δίκη με την βοηθητική αίθουσα όπου βρίσκονται μόνο οθόνες όπου μπορεί να παρακολουθεί το κοινό την δίκη είναι ενιαία, οπότε ο δικηγόρος που είναι στην αίθουσα των οθονών, παρόλο που δεν μπορεί να μιλήσει, συνεχίζει να παρίσταται. Αυτό το όλως παράλογο τέχνασμα έπεσε στο κενό.

Μετά από συνεχείς παρεμβάσεις των δικηγορικών συλλόγων, του εκπρόσωπου της ολομέλειας, αλλά και από μεμονωμένους δικηγόρους, συνεχείς τοποθετήσεις από τους συγγενείς των θυμάτων και επιζήσαντες η πρόεδρος αποφάσισε την διακοπή της δίκης λόγω λιποθυμικού επεισοδίου για τη 01-04-2026.

Δυστυχώς, μία από τις μεγαλύτερες δίκες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ξεκίνησε με τον χειρότερο τρόπο, καθώς ακόμα και στην έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας αποδείχτηκε για άλλη μια φορά ο χρόνιος εμπαιγμός των θυμάτων και η απόλυτη απαξίωση της δικαιοδοτικής διαδικασίας.

Πηγή: kommon.gr

από dromosanoixtos.gr