 |
| Soldiers from Echo Company, 1st Battalion, 81st Armor Regiment, 194th Armored Brigade, conduct gunnery training with the M1 Abrams tank, Jan. 14, 2025, at Brooks Range, on Fort Benning, Georgia. (U.S. Army photo by Joey Rhodes II) |
Του Robert Farley - 19fortyfive.com / Παρουσίαση Freepen.gr
Σύνοψη και βασικά σημεία
Ο δρ. Robert Farley, καθηγητής ασφάλειας στο Patterson School και συγγραφέας σε θέματα άμυνας, αξιολογεί τον «επικίνδυνο κίνδυνο» μιας αμερικανικής χερσαίας εισβολής στο Ιράν το 2026.
-
Καθώς οι στόχοι της Επιχείρησης Epic Fury παραμένουν ανεκπλήρωτοι, η ανάλυση εξετάζει την κατάρρευση περιφερειακών κόμβων εφοδιαστικής στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, γεγονός που αφήνει μια υψηλού ρίσκου αμφίβια επίθεση ως τη μοναδική συμβατική πύλη εισόδου.
-
Ο Farley εξετάζει το «Αφγανικό Μοντέλο», δηλαδή τη χρήση κουρδικών δυνάμεων-αντιπροσώπων με υποστήριξη από Ειδικές Δυνάμεις και ακριβή αεροπορική ισχύ για να αποσπάσουν την προσοχή των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC).
-
Καταλήγει ότι, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio και ο υπουργός Άμυνας Pete Hegseth εξετάζουν αυτές τις επιλογές, η γεωγραφική κλίμακα του Ιράν παραμένει τεράστια πρόκληση για τις στρατιωτικές δυνατότητες των ΗΠΑ.
Το δίλημμα «από πού»: γιατί η απώλεια των βάσεων σε Αφγανιστάν και Ιράκ κάνει μια εισβολή στο Ιράν εφιάλτη εφοδιαστικής
Γιατί θα ήθελαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να εισβάλουν στο Ιράν;
Η σύντομη απάντηση είναι ότι δεν θα ήθελαν· η εισβολή στο Ιράν δεν είναι πράξη λογικών ανθρώπων, ούτε καν της ανώτατης ηγεσίας εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης Τραμπ.
Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν θέσει όρους για τον τερματισμό του πολέμου που η ιρανική κυβέρνηση ενδέχεται να μην μπορεί να εκπληρώσει με ουσιαστικό τρόπο.
Αν οι ΗΠΑ δεν χαλαρώσουν τους πολεμικούς τους στόχους και η Ισλαμική Δημοκρατία δεν καταρρεύσει, η κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να βρεθεί να εξετάζει την ανάπτυξη χερσαίων στρατευμάτων σε μια προσπάθεια να προκαλέσει άμεσα την κατάρρευση της Τεχεράνης.
Μια τέτοια προσπάθεια θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρή και γεμάτη κινδύνους.
Από πού;
Το πρώτο και μεγαλύτερο ερώτημα για οποιαδήποτε εισβολή στο Ιράν είναι: «από πού;»
Στο αποκορύφωμα του Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούσαν σημαντική παρουσία χερσαίων δυνάμεων τόσο στο Ιράκ όσο και στο Αφγανιστάν.
Παρότι αυτά τα στρατεύματα ήταν απασχολημένα με εσωτερικά προβλήματα σε κάθε χώρα, αποτελούσαν τον πυρήνα μιας δύναμης που θα μπορούσε να απειλήσει το Ιράν με χερσαία εισβολή. Επιπλέον, η υποδομή εφοδιαστικής που απαιτείται για επιχειρήσεις υψηλής έντασης υπήρχε, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, και στις δύο χώρες.
Αυτές οι συνθήκες πλέον δεν υπάρχουν.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν από το Αφγανιστάν το 2021, λίγο μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης της Καμπούλ. Παρότι οι Ταλιμπάν δεν τρέφουν ιδιαίτερη συμπάθεια για το Ιράν, είναι ελάχιστα πιθανό να ανεχτούν την ανάπτυξη αμερικανικών στρατευμάτων στη χώρα τους ή τον ανεφοδιασμό αμερικανικών δυνάμεων μέσω αυτής.
Το Ιράκ εξακολουθεί να φιλοξενεί μια μικρή αμερικανική δύναμη (περίπου 2.000 στρατιώτες, που αναμένεται να μειωθούν περαιτέρω το 2026), αλλά η εύθραυστη εσωτερική πολιτική κατάσταση της χώρας δεν φαίνεται ιδανική για ανάπτυξη στρατευμάτων στην κλίμακα που θα απαιτούνταν για εισβολή στο Ιράν.
Η Τουρκία επίσης φαίνεται εξαιρετικά απίθανο να δεχθεί μια σημαντική ανάπτυξη αμερικανικών δυνάμεων. Επιπλέον, τα σύνορα Ιράν–Τουρκίας δεν είναι γεωγραφικά ιδανικά για μια γρήγορη εισβολή στο Ιράν.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως οι ΗΠΑ θα είχαν άλλη επιλογή για την εισαγωγή και υποστήριξη σημαντικών χερσαίων δυνάμεων πέρα από μια αμφίβια επίθεση.
Μια τέτοια επιχείρηση θα ήταν τεράστιας κλίμακας και θα επιβάρυνε σοβαρά τη ναυτική και αεροπορική ισχύ των ΗΠΑ για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Δεν είναι αδύνατο — λίγα πράγματα είναι αδύνατα για τον αμερικανικό στρατό αν δοθούν αρκετά χρήματα και χρόνος — αλλά θα απαιτούσε βαθμό δέσμευσης που η κυβέρνηση Τραμπ μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει ούτε έχει προετοιμάσει την αμερικανική κοινή γνώμη να αποδεχθεί.
Το 2002, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ πραγματοποίησε την περίφημη άσκηση “Millennium Challenge”, βασισμένη σε ένα σενάριο πολύ παρόμοιο με αυτό που θα απαιτούνταν για εισβολή στο Ιράν.
Η άσκηση προκάλεσε μεγάλη διαμάχη σχετικά με τις αποφάσεις των κριτών, αφού ορισμένες αμερικανικές δυνάμεις «αναστήθηκαν» παρότι είχαν καταστραφεί από τις δυνάμεις του «Red Team» που χρησιμοποιούσαν τακτικές άρνησης πρόσβασης.
Αν και τα διδάγματα της άσκησης δεν αποδεικνύουν ότι μια εισβολή στο Ιράν είναι αδύνατη, υπογραμμίζουν τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε μια τέτοια επιχείρηση.
Δυνάμεις αντιπροσώπων (Proxies)
Μια σύγκρουση μέσω αντιπροσώπων με υποστήριξη από αμερικανική αεροπορική ισχύ και Ειδικές Δυνάμεις φαίνεται να είναι το πιο πιθανό σενάριο για την εισαγωγή χερσαίων δυνάμεων στο Ιράν.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η αμερικανική κοινότητα πληροφοριών άρχισε να καλλιεργεί επαφές με κουρδικές κοινότητες στο βόρειο και δυτικό Ιράν πριν από αρκετούς μήνες.
Οι αναφορές των τελευταίων ημερών δεν δίνουν λεπτομέρειες για τη σύνθεση τυχόν κουρδικών μονάδων, αν και φαίνεται πως οι ιρανικές υπηρεσίες ασφαλείας πήραν την απειλή αρκετά σοβαρά ώστε να εξαπολύσουν επιθέσεις εναντίον κουρδικών βάσεων στο Ιράκ.
Οι επιχειρήσεις κατά του Ιράν θα ακολουθούσαν πιθανότατα κάτι παρόμοιο με το «Αφγανικό Μοντέλο»: συνδυασμός ακριβούς αεροπορικής ισχύος, προηγμένων τεχνολογιών επικοινωνιών και επιτήρησης, Ειδικών Δυνάμεων και κουρδικών στρατευμάτων που θα εμπλέκονταν με τις ιρανικές χερσαίες δυνάμεις.
Ωστόσο, ο στρατός της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν είναι πολύ μεγαλύτερος και θεωρείται πολύ πιο επαγγελματικός από τις πολιτοφυλακές εναντίον των οποίων χρησιμοποιήθηκε αυτό το μοντέλο στο Αφγανιστάν, τη Συρία και τη Λιβύη.
Δεν είναι σαφές πόση πρόοδο θα μπορούσαν να κάνουν οι κουρδικές μονάδες ακόμη και με υποστήριξη, ενώ οι απαιτήσεις σε αμερικανική αεροπορική ισχύ για στενή αεροπορική υποστήριξη και διακοπή επιχειρήσεων στο πεδίο μάχης θα ήταν τεράστιες.
Παρότι οι κουρδικές δυνάμεις με αμερικανική υποστήριξη πολέμησαν αποτελεσματικά στη Συρία, ποτέ δεν επιχείρησαν να προελάσουν προς τη Δαμασκό.
Μια θεωρία νίκης υποστηρίζει ότι οι κουρδικές δυνάμεις θα μπορούσαν να απασχολήσουν επαρκώς τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις ώστε να επιτρέψουν μια λαϊκή εξέγερση στις μεγαλύτερες πόλεις του Ιράν.
Ωστόσο, αυτό φαίνεται να αγνοεί τη φύση των πολυεπίπεδων και πολύπλοκων ιρανικών υπηρεσιών ασφαλείας (ο στρατός δεν είναι κυρίως υπεύθυνος για τον έλεγχο των πόλεων) και να βασίζεται σε υπερβολικά αισιόδοξες υποθέσεις σχετικά με τις δυνατότητες των διαδηλωτών.
Απλώς πείτε όχι στην εισβολή στο Ιράν
Το Ιράν είναι μια μεγάλη χώρα, με μεγάλο πληθυσμό και πολύπλοκη γεωγραφία.
Ακόμη και με ελάχιστη αντίσταση, μια εισβολή θα ήταν τεράστια επιχείρηση που θα επιβάρυνε σοβαρά τις στρατιωτικές δυνατότητες των ΗΠΑ για το άμεσο μέλλον — ακόμη κι αν υποτεθεί ότι κάποια δύναμη διαδοχής θα μπορούσε να αναλάβει τον έλεγχο της χώρας.
Αναφορές για σύγκρουση μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών Marco Rubio και του υπουργού Άμυνας Pete Hegseth σχετικά με την ανάπτυξη χερσαίων στρατευμάτων δείχνουν πως η κυβέρνηση εξετάζει σοβαρά την ιδέα, αν και δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για πραγματικό σχεδιασμό, για μπλόφα ή για μια απεγνωσμένη προσπάθεια να βρεθεί μια στρατηγική νίκης σε έναν πόλεμο που προς το παρόν δεν έχει.
Σε κάθε περίπτωση, υπεύθυνοι άνθρωποι στο Κογκρέσο, στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και στα μέσα ενημέρωσης θα πρέπει να θέτουν εξαιρετικά αυστηρά ερωτήματα προς την κυβέρνηση σχετικά με το τι σκοπεύει να κάνει με τις αμερικανικές χερσαίες δυνάμεις και πώς σκοπεύει να τερματίσει αυτόν τον πόλεμο.
από freepen.gr
0 Σχόλια
Tο kozanara.gr δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.