Εκλογές 2027: Ναι σε όλους Αν.....

Του Σπύρου Στάλια *

Η προεκλογική τροχιά για τον Μάιο του 2027 έχει ήδη ανάψει για τα καλά. Παρά την ίδρυση νέων σχηματισμών και τις ανακατατάξεις προσώπων, παρατηρείται ένα οξύμωρο φαινόμενο: όλα τα κόμματα αποφεύγουν τη βαθιά συζήτηση για την οικονομία όπως «ο διάβολος το λιβάνι», μεριμνώντας και τυρβάζοντας περί άλλων.

Το πολιτικό σύστημα βολεύεται να μιλά αποκλειστικά με τους όρους των αγορών. Εκεί, η επίσημη μακροοικονομική βιτρίνα δείχνει επιφανειακά θετική: πρόωρες αποπληρωμές δανείων, πτώση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ και ρυθμοί ανάπτυξης γύρω στο 2%. Αυτή η συνεχής πολιτική των μνημονίων βαφτίζεται «άνοιξη».

Πρόκειται όμως για μια διπλή πραγματικότητα. Αυτή η συνταγή εξυπηρετεί τη βιωσιμότητα του χρέους προς τα έξω, αλλά αφαιρεί ζωτικό χώρο από την εσωτερική οικονομία, αφήνοντας τα νοικοκυριά εκτεθειμένα στην ακρίβεια και την αποαποταμίευση.

Αν θέλαμε να σπάσουμε αυτή τη συνωμοσία της σιωπής και να αξιολογήσουμε την πραγματική αξιοπιστία των κομμάτων που ζητούν την ψήφο του Λαού, θα έπρεπε να τους θέσουμε τέσσερις συγκεκριμένες, ερωτήσεις, βασισμένες στη σκληρή αριθμητική των τομεακών ισοζυγίων:

1. Η Μαθηματική Παγίδα των Ισοζυγίων

«Εφόσον το ευρωπαϊκό πλαίσιο επιβάλλει στο Δημόσιο μόνιμα πρωτογενή πλεονάσματα, και το Εξωτερικό Ισοζύγιο της χώρας είναι σταθερά ελλειμματικό, πώς ακριβώς θα καταφέρει ο εγχώριος Ιδιωτικός Τομέας (νοικοκυριά και επιχειρήσεις) να αποταμιεύσει και να μην χρεώνεται;»

Το κριτήριο: Από τη βασική μακροοικονομική λογική, αν το κράτος αφαιρεί χρήμα και το εξωτερικό εμπόριο στέλνει χρήμα εκτός χώρας, ο ιδιωτικός τομέας είναι μαθηματικά αδύνατον να πλεονάσει.

Όποιος υπόσχεται γενική ευημερία χωρίς αλλαγή αυτών των δύο μεγεθών, απλώς κοροϊδεύει.

2. Το Μοντέλο της «Μονοκαλλιέργειας»

«Ποιο είναι το συγκεκριμένο σχέδιό σας για να παράγουμε διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά υψηλής προστιθέμενης αξίας, και πώς θα σταματήσει η οικονομία να εξαρτάται αποκλειστικά από τον τουρισμό και το real estate;»

Το κριτήριο: Ο τουρισμός και οι πωλήσεις ακινήτων σε ξένους δημιουργούν μια πρόσκαιρη φούσκα ρευστότητας. Αν η απάντηση των κομμάτων περιέχει γενικόλογα για «ψηφιακό μετασχηματισμό» χωρίς στήριξη της εγχώριας μεταποίησης και βιομηχανίας, η συνταγή της εξάρτησης παραμένει η ίδια.

3. Ενεργειακή Αυτονομία και Άμυνα

►Ανάπτυξη ή παπατζιλίκια;

Του Μιχάλη Χαιρετάκη

«Με δεδομένο ότι βρισκόμαστε στην τελική φάση της απολιγνιτοποίησης, πώς θα εξασφαλίσετε φθηνή ιδιοπαραγόμενη ενέργεια για τη βιομηχανία χωρίς εξάρτηση από το εισαγόμενο φυσικό αέριο, και πώς θα χρηματοδοτηθεί η άμυνα χωρίς τη διάλυση του προϋπολογισμού;»

Το κριτήριο: Η εθνική κυριαρχία απαιτεί ενεργειακή και αμυντική αυτονομία. Ένα αξιόπιστο κόμμα οφείλει να μιλήσει για αξιοποίηση των εγχώριων πηγών ενέργειας και για συμπαραγωγή αμυντικού υλικού στην Ελλάδα, αντί για απλές αγορές δισεκατομμυρίων από το εξωτερικό που διογκώνουν το εξωτερικό έλλειμμα.

4. Ο Ορίζοντας «Μετά το 2027»

«Το 2026-2027 ολοκληρώνονται τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και σταδιακά πλησιάζουμε στο 2032, όπου λήγει η περίοδος χάριτος για την αποπληρωμή των τόκων του χρέους. Ποιο είναι το σχέδιο επιβίωσης της χώρας όταν αυτές οι δύο δικλείδες ασφαλείας εξαφανιστούν;»

Το κριτήριο: Σχεδόν κανένα κόμμα δεν σχεδιάζει μακροπρόθεσμα. Αν η απάντησή τους βασίζεται στο «μέχρι τότε οι αγορές θα μας εμπιστεύονται», απλώς μεταθέτουν το πρόβλημα στο μέλλον, προετοιμάζοντας το επόμενο βίαιο σοκ.

Επίλογος

Μέχρι τις κάλπες του 2027, το σύστημα μπορεί να «τσουλάει» με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών κονδυλίων και της επικοινωνιακής διαχείρισης. Όμως, η μετά το 2027 εποχή θα είναι η στιγμή της αλήθειας.

Για να θεωρηθεί ένα πολιτικό κόμμα άξιο της ψήφου του Λαού, πρέπει να έχει το πολιτικό θάρρος να παραδεχθεί ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει «ψηλότερα» αν δεν σπάσει το πλαίσιο της μνημονιακής δημοσιονομικής πολιτικής.

Αν δεν τολμά να μιλήσει γι' αυτό, είναι καταδικασμένο να γίνει απλώς ο επόμενος διαχειριστής της ίδιας δομικής μιζέριας.

* Σπυρίδων Σταλιας, Οικονομολόγος PhD, spyridonstalias@hotmail.com

Πηγή: social media