Τελικά οι Πάτριοτ δεν είχαν πάει στην Κάρπαθο για την ''εθνική άμυνα'' έναντι της Τουρκίας;


Του Πάσχου Λαζαρίδη

Όταν το αντιαεροπορικό σύστημα των Πάτριοτ εγκαταστάθηκε στην Κάρπαθο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έστησε μια συντονισμένη προπαγανδιστική εκστρατεία για την εθνική της “επιτυχία”. Ο επικοινωνιακός στρατός σε ΜΜΕ και κοινωνικά δίκτυα εμφάνισε την κίνηση ως στρίμωγμα της Τουρκίας, με την πρόφαση έστω της άμυνας έναντι του Ιράν. Αντίστοιχες ζητωκραυγές συνόδευαν τον κατάπλου της φρεγάτας Κίμων στην Κύπρο, με βλακώδη υπονοούμενα από κυβερνητικά χείλη ότι μέσω της συμμετοχής στον πόλεμο εναντίον του Ιράν, θωρακίζουμε την άμυνά μας έναντι της Τουρκίας.

Γνωρίζαμε, αλλά και αποδείχθηκε πλέον, ότι οι κινήσεις αυτές της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είχαν την παραμικρή σχέση με τις εθνικές ανάγκες ή την αμυντική πολιτική έναντι της Τουρκίας. Υπάγονταν στην πλήρη και άνευ όρων πρόσδεση της χώρας στις εγκληματικές ενέργειες των Ισραήλ και ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Τόσο οι Πάτριοτ σε Κάρπαθο και Αλεξανδρούπολη, όσο, και πολύ περισσότερο, οι Πάτριοτ στη Σαουδική Αραβία και οι ελληνικές φρεγάτες με τα ραντάρ τους στην Ανατολική Μεσόγειο, υπηρετούν τις αμερικανικές και ισραηλινές επιχειρησιακές ανάγκες. 

Η απόσυρση των Πάτριοτ από την Κάρπαθο ήταν τόσο σιωπηλή, όσο φωνακλάδικη ήταν η εγκατάστασή τους. Ο λόγος είναι απλός. Η πρόσκαιρη εγκατάσταση πανάκριβων αντιαεροπορικών πυραύλων στην πρώτη γραμμή της μεθορίου, δεν υπηρετεί αντικειμενικά την άμυνα της χώρας. Είτε επεκτείνει τη Νατοϊκή ομπρέλα προστασίας πάνω από την Τουρκία, τη Συρία, το Ισραήλ, είτε αφορά ευτελείς προπαγανδιστικούς σκοπούς προς τέρψη του ακροδεξιού ακροατηρίου και της εκλογικής πελατείας. Ο απόπλους του Κίμωνα και η εγκατάσταση των Πάτριοτ στην Κάρπαθο, ήταν το βασικό επιχείρημα ότι η χώρα κερδίζει χώρο συμμετέχοντας στον πόλεμο. Ήταν η αιχμή του δόρατος της επιθετικής εκστρατείας που κάνει πλέον η δεξιά και το ακραίο κέντρο εναντίον του αντιπολεμικού κινήματος και του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. 

Ένας οχετός ύβρεων ξεδιπλώνεται στα Μέσα Δικτύωσης κάτω από κάθε ανάρτηση αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο ή στο Ιράν, κάτω από κάθε σχόλιο κριτικής της ολοκληρωτικής πρόσδεσης της χώρας στα γενοκτονικά σχέδια του Ισραήλ. 

Αυτός ο οχετός δεν είναι μόνο τεχνητά κατασκευασμένος από στρατιές έμμισθων για να κερδηθεί η μάχη των εντυπώσεων. Το επιχείρημα ότι η χώρα κερδίζει με την πρόσδεσή της στον πόλεμο των ΗΠΑ και στα εγκλήματα του Ισραήλ (“τους είδατε τους Πάτριοτ κάτω από τη μύτη της Τουρκίας;”) είναι η αιχμή του δόρατος της κοινωνικής δεξιάς και ακροδεξιάς. 

Οι ονειρώξεις ότι η χώρα θωρακίζεται έναντι της Τουρκίας οπλίζουν την κοινωνική και πολιτική παλιανθρωπιά, το μίσος εναντίον της Παλαιστίνης, τον χατζηαβατισμό απέναντι στις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Αξίζουν λοιπόν την προσοχή μας. 

Το επιχείρημα ότι η κυβέρνηση θωρακίζει τη χώρα, όταν βοηθά τις εγκληματικές ενέργειες των ΗΠΑ/Ισραήλ, δεν αντέχει την παραμικρή κριτική. Φανατίζει όμως ένα εκλογικό ακροατήριο χαμηλών προσδοκιών και αντιληπτικών ικανοτήτων, που ζει με τη μυθολογία της εθνικής ανάτασης, σε μια εποχή που η χώρα έχει μετατραπεί σε ξέφραγο αμπέλι από τις ουκρανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις και που η ελληνική κυβέρνηση δρα ως ισραηλινός υποδεκανέας, παρακολουθώντας με ισραηλινό λογισμικό τη μισή στρατιωτική, πολιτική και δικαστική εξουσία της χώρας. 

Σε μια χώρα που έχει καταντήσει να την περιφρονούν οι σύμμαχοι και να τη χλευάζουν οι αντίπαλοι, αυτές οι μυθολογίες και οι φθηνές προπαγανδιστικές εκρήξεις είναι απαραίτητες για να διατηρείται η κοινωνική συναίνεση στην υποτελή ένταξη της χώρας στον άξονα του πολέμου, των εγκλημάτων εναντίον της ανθρωπότητας και της διεθνούς παρανομίας. 

Η απόσυρση των πυραύλων Πάτριοτ δεν αφορά απλώς τον κατευνασμό της Τουρκίας ενόψει του νομοσχεδίου για τη γαλάζια πατρίδα το οποίο ετοιμάζει ο Ερντογάν κατοχυρώνοντας νομοθετικά τις διεκδικήσεις στο Αιγαίο. 

Αφορά – πολύ χειρότερα – την ανάληψη εκ μέρους των Νατοϊκών στρατηγείων της Τουρκίας και κυρίως αυτού των Αδάνων, ηγετικού ρόλου στην ευρύτερη περιοχή, που περιλαμβάνει και την Ελλάδα και την Κύπρο.

Οι Πάτριοτ πήγαν στην Κάρπαθο και στην Αλεξανδρούπολη καθ’ υπόδειξη των Αμερικανικών εντολών στο πλαίσιο της Νατοϊκής αντιαεροπορικής ομπρέλας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Και φυσικά χρησιμοποιήθηκαν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη ως προπαγανδιστικό όπλο του γνωστού λαθροπατριωτισμού της Δεξιάς. 

Καθ’ υπόδειξη των Αμερικανικών σχεδιασμών αποχωρούν. Για τους Αμερικανούς άλλωστε δεν υπάρχουν ελληνικά και τουρκικά σύνορα ή διακριτοί εναέριοι χώροι. Υπάρχει ενιαίος Νατοϊκός χώρος, την εποπτεία του οποίου οι Αμερικανοί εκχωρούν στην Τουρκία, καθώς οι ίδιοι φαίνεται να απεμπλέκονται σταδιακά από τα άμεσα επιχειρησιακά μέτωπα. 

Τόσο η προηγούμενη αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συρία, όσο και η σημερινή υποχώρησή τους από τις κατεστραμμένες βάσεις τους στη Μέση Ανατολή, αφήνει ένα κενό το οποίο επιδιώκει να καλύψει η Τουρκία. Ο Ερντογάν, όλο το προηγούμενο διάστημα, την ώρα που η Ελληνική κυβέρνηση χασκογελούσε με τη γενοκτονία στη Γάζα ή παρίστανε ότι η Λευκάδα είναι εκτός χωρικών υδάτων, έχτιζε τις απαιτήσεις της γεωστρατηγικής αναβάθμισης της Τουρκίας. Η Ελλάδα, ως μονίμως δεδομένη και ουδέποτε διαπραγματευόμενη, αρκέστηκε να γίνει εφαλτήριο των αμερικανικών εξορμήσεων μέσω Σούδας και Αλεξανδρούπολης, πεδίο επιχειρήσεων των Ουκρανικών δολιοφθορών στη Μεσόγειο, μπαίνοντας ταυτόχρονα οικειοθελώς και αυτοβούλως στο τσεπάκι των εκβιασμών και των απαιτήσεων της Μοσάντ με τις παρακολουθήσεις.

Μπορεί η κοινωνική και πολιτική ακροδεξιά να εκτονώνει το μίσος της στην Παλαιστίνη, αλλά η πολιτική της έκφραση και η εθνική της ηγεσία, παραδίδει μαθήματα υποβαθμίσεων και κατευνασμών. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη διακινδυνεύει όχι μόνο τις πάγιες θέσεις της χώρας για την ισχύ του διεθνούς δικαίου έναντι του δικαίου της ισχύος, αλλά και την πλήρη υπαγωγή των ελληνικών αμυντικών συστημάτων στα Νατοϊκά στρατηγεία υπό τουρκική διοίκηση. 

Ο λαθροπατριωτισμός μπορεί να είναι χρήσιμος για τις προπαγανδιστικές εκστρατείες στα Κοινωνικά Δίκτυα και στα δελτία ειδήσεων, αλλά αποδεικνύεται επικίνδυνος. Η απόσυρση των Πάτριοτ από την Κάρπαθο, εν τω μέσω της νυχτός, εμφανίζοντας τη συμμόρφωση στις απαιτήσεις της Άγκυρας πριν τη Νατοϊκή σύνοδο του Ιουλίου ως αθώο επιχειρησιακό ανασχεδιασμό, δείχνει την ποιότητα της πολιτικής ηγεσίας.

Πηγή: antapocrisis.gr

από dromosanoixtos.gr

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια