ΔΗΓΜΑΤΑ ΙΟΥΝΙΟΥ 2026

Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου *

 

1. Νεοπατριωτισμός = Κομματοπατριωτισμός 

 

Είναι κλαυσιγελαστικό (=προξενεί κλαυσίγελω) το να συζητούν πονηροί πολιτευτές /πολιτευόμενοι, κόμματα, καθώς και αφελείς, παρασυρμένοι πολίτες, περί …. νέου πατριωτισμού. Όπως πχ λέμε: Νέος Πανιώνιος, νέα Καβάλα –στο ποδόσφαιρο -. Νέον να ‘ναι κι ό,τι όπως και να ‘ ναι(!). Πάντα είχα την απορία: Τι τους συμβαίνει;. Έχουν άραγε τέτοια άγνοια (κάποιοι και πτυχιούχοι) εκείνοι που επιμένουν να ομιλούν, να ευαγγελίζονται και να ακκίζονται αναγορεύοντας εαυτούς ως … Νεοπατριώτες;. Το πατριωτικό, το καταλαβαίνω. Το «νέο», ως πρόθημα τι σημαίνει άραγε; (εκτός φυσικά από άγνοια εννοιολογική και σημασιολογική).

 

Πατριώτης ή είσαι ή δεν είσαι!. Με το «νέο» δεν γίνεσαι φιλόπατρις.

Άνετα όμως αυτοεκτίθεσαι. Εύλογα δημιουργείται μια διάκριση ανάμεσα στους Νεοπατριώτες και τους .. παλαιοπατριώτες. Ποιοι άραγε αγαπούν την δόλια, ταλαίπωρη Πατρίδα περισσότερο;. Οι παλαιοί /παραδοσιακοί /κλασικοί πατριώτες, μπορούν να την υπερασπιστούν καλύτερα (αν χρειαστεί) ή οι Κομματοπληγικοί … Νεοπατριώτες;. Προδήλως πληθαίνουν οι φαιδρολάγνοι χαβαλέδες του κομματικού πατριωτισμού /κομματοπατριώτες!...

 

2. Μελλοθάνατος Πολιτισμός

 

Γιατί τόσο καθυστερεί /αργεί να … πεθάνει ο πολιτισμός του Ιράν, παρά τις υποσχέσεις και τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλει ο ειρηνιστής κος Πλανητάρχης;. Μήπως είναι καιρός να τελειώνουμε με αυτόν (τον πολιτισμό εννοώ); Όχι γιατί μας κόφτει η πολιτισμική του αξία και διατήρηση, αλλά κάτι επιτέλους πρέπει να γίνει και με τον καλπασμό των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου /ενέργειας. Γιατί χωρίς πολιτισμό αντέχουμε, επιβιώνουμε. Χωρίς ενέργεια την καθίσαμε τη … βάρκα!.

 

3. Τουριστικός προάγγελος;

 

Δεν έχει (ακόμη;) διευκρινιστεί το τι ακριβώς ήθελε, ποιος ήταν ο λόγος του ερχομού στη χώρα μας του «Ουκρανικού» drone. (Σ.Σ έβαλα εισαγωγικά επειδή δεν δόθηκαν πειστικές εξηγήσεις προέλευσης). Πολλά σενάρια, αντιφατικά, συγχυτικά. Ένα πέπλο αδικαιολόγητης συσκότισης ανεπίτρεπτης. Μετά από χρονοβόρα περίσκεψη κατέληξα στο εξής συμπέρασμα: οι «φίλοι» Ουκρανοί θέλησαν να μας συμπαρασταθούν λόγω των τουριστικών απωλειών, που μοιραία σημειώνονται εξαιτίας των γεγονότων του Κόλπου.

 

Θεωρώ λοιπόν πως το drone ήρθε για … τουρισμό!. Θα μου πείτε: «Μα , καλά, τι συνάλλαγμα θα αφήσει αφού δεν είναι επανδρωμένο;».

 

Εύλογη η διαπόρηση. Απάντηση: και ποιος σας είπε ότι αν συνεχιστούν οι πόλεμοι στην Ουκρανία και τη Μ. Ανατολή θα συνεχίσουν να έρχονται Τουρίστες;. Επομένως το –μη επανδρωμένο – drone, ήρθε ως … προάγγελος – «τουριστικός προάγγελος» για το τι θα επακολουθήσει!.

 

4. Έλλειμμα χιούμορ;

 

Αυτοκτόνησε μια καθηγήτρια. Δεν άντεξε το bullying στο σχολείο. Θλίψη στο Πανελλήνιο. Δικαιολογημένη. Κράτησε (διόλου βέβαια περίεργο) λίγες ώρες – ημέρες, όσο ασχολούνταν και αναφέρονταν στο γεγονός, τα ΜΜΕ. Έτσι άλλωστε γίνεται πάντοτε. Τα γεγονότα (άσχημα ή μη) κρατούν πολύ λίγο τηλεοπτικά /μιντιακά!. Μετά ;.. Ε! Μετά θα ‘ρθουν τα επόμενα. Ρουτίνα. Συνήθεια. Μιθριδατισμός. Αποχαύνωση. Αποτελμάτωση. Συνειδησιακή νέκρωση, ζωντανών (κατά τα άλλα, τα ποια άραγε;) όντων βουτηγμένων στο τέναγος της ανυπαρξίας τους. Τι είναι πχ το σχολικό ανηλίκων bullying;. Τίποτα το ιδιαίτερο. Καθημερινό, εκτεταμένο, «αποδεκτό» πλέον, κοινωνικά και κρατικά, φαινόμενο. «Τα παιδία παίζει, ασχημονεί, βιάζει, βανδαλίζει, ξυλοφορτώνει και … σε όποιον αρέσει» (σ.σ η Αττική σύνταξη εννοώ). Όποιος ή όποια δεν μπορεί να καταλάβει τις ανησυχίες, το ξεφάντωμα της νιότης, και το νεανικό χιούμορ, κακό της κεφαλής του /της (!). Κάποιοι διδάσκοντες (όπως και μεγάλο πλέον, μέρος της κοινωνίας μας) το κατανοεί, το αποδέχεται ως μέρος (σ.σ ή μήπως και ως άρτυμα;) της καθημερινότητας. Ίσως κάποιοι πιο ….. προχωρημένοι /προοδευτικοί, να το απολαμβάνουν. Άλλοι, όπως η δύστυχη Καθηγήτρια , δεν το αντέχουν και οδηγούνται σε αυτοχειριασμό. Βλέπετε, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες ευαισθησίες, ούτε την ίδια αίσθηση χιούμορ!!!. Η «υπεύθυνη» (πόσο άραγε;) πολιτεία πάντως εξακολουθεί να αισθάνεται … άνετα. Όπως όλα τα …. παχύδερμα άλλωστε.

 

5. Έλλειμμα Αλληλεγγύης

 

Νόμιζα πως στην εποχή μας ο καθένας /καθεμία ενδιαφέρεται μόνον για ό,τι και όσα τον αφορούν –ατομικά, οικογενειακά, εργασιακά- και αδιαφορεί παγερά για τους άλλους συνανθρώπους τους. «Διαψεύστηκα». Πήδησαν από το μπαλκόνι μην αντέχοντας την πίεση των Πανελληνίων εξετάσεων, δύο φίλες και συμμαθήτριες στην Ηλιούπολη. Συγκλονισμός πανελλαδικά. Μερίδα γονέων της περιοχής ζήτησε … «ειδική μεταχείρηση» των, εκεί, συμμαθητών τους, επειδή υπέστησαν –λόγω .. γειτνίασης;- έντονο ψυχικό τραύμα.

 

Ήταν, για αυτούς, μια ευκαιρία και την άδραξαν (!). Λες και οι υπόλοιποι μαθητές των άλλων σχολείων και περιοχών δεν επηρεάστηκαν !....

Τραγικές, ιδιοτελείς σκέψεις που δείχνουν το έλλειμμα αλληλεγγύης μιας κοινωνίας σε παρακμή, αποσύνθεση. Θλίψη!.

 

6. Νέα Κόμματα:

 

Προστέθηκαν δύο ακόμη Κόμματα. Κυοφορείται ένα τρίτο (πρώην Πρωθυπουργού). Και ένα ακόμη αναγγέλθηκε, αλλά δεν προβλήθηκε όσο του έπρεπε: το ΚΙ. ΣΥ= Κίνημα Συνταξιούχων. Είναι περίεργο, αν ληφθεί υπόψη το ότι αποτελούν το ¼ /25% του Ελληνικού πληθυσμού!. Η βασική του αποστολή είναι η προάσπιση των δίκαιων αιτημάτων μιας αγνοημένης /περιφρονημένης μερίδας της κοινωνίας μας.

 

Οι Συνταξιούχοι (παραδοσιακά, ανάλγητα και καθ’ έξιν) υπήρξαν το αντικείμενο εμπαιγμού όλων των Κυβερνήσεων εδώ και πολλές δεκαετίες. Παρά την προσφορά τους –όχι μόνον όταν εργάζονταν – αλλά και σε δύστηνους καιρούς, όπως στα αλήστου μνήμης Μνημόνια, στήριξαν με τις συρρικνωμένες, πενιχρές τους συντάξεις, παιδιά (άνεργα) και εγγόνια!. Τίποτα η επίσημη πολιτεία δεν τους αναγνώρισε. Η τότε Κυβέρνηση, καθώς και οι προηγούμενες αλλά και οι επόμενες, ακολούθησαν την ίδια σκληρή και απάνθρωπη πολιτική με μηδενική ουσιαστικά ανακούφιση/ελάφρυνση (τους), με γλίσχρα επιδόματα /αντίδωρα /φιλοδωρήματα κοροϊδίας. Πέρασαν 8 χρόνια από τότε που, όπως μας διαβεβαίωσαν (αλλά ποιος τους πιστεύει;) οι αξιότιμοι-και αξιόπιστοι; - εξουσιαστές μας, βγήκαμε επιτέλους από τα Μνημόνια (από το 2018).΄Ομως ούτε ο ΕΝΦΙΑ (θυμίζω πως δόθηκαν τότε χορταστικές, παχυντικές υποσχέσεις ότι θα ίσχυε για ένα μόνο χρόνο), ούτε η εισφορά Αλληλεγγύης , ούτε η προσωπική διαφορά καταργήθηκαν. Ζουν και βασιλεύουν…. Δημοκρατικά!. Τα παραπάνω –και όχι μόνον αυτά – ξεχείλισαν το ποτήρι. Έγινε αυτό που συζητιόταν μεν αλλά δεν υλοποιούνταν ένα Κόμμα/Κίνημα Συνταξιούχων. Ό μόνος τρόπος /ελπίδα να εισακουστούν επιτέλους και οι αγνοημένοι, οι περιθωριοποιημένοι, οι αντιδωρολήπτες, επιδοματούχοι ζήτουλες!.

 

Είναι καιρός να πάψουν να επαιτούν, αλλά να απαιτούν όσα τους ανήκουν. Εκείνα που τους στέρησαν. Όχι μόνον το βιοτικό τους επίπεδο.

Κυρίως την χαμένη τους αξιοπρέπεια!.....

 

*Ιατρού

από koukfamily.blogspot.com