Άλλη μια εξαπάτηση των Κούρδων — και ένα σκληρό μάθημα που η Ελλάδα δεν πρέπει να αγνοήσει

Οι Κούρδοι δεν έχασαν επειδή ηττήθηκαν στρατιωτικά.
Έχασαν επειδή πίστεψαν.

 

Τον Οκτώβριο του 2014, η μάχη του Κομπάνι ανάμεσα στους τρομοκράτες του ISIS και τους αμυνόμενους Κούρδους προκάλεσε μια βολική στρατηγική ανατροπή για τις ΗΠΑ στη Συρία. Ο Λευκός Οίκος είχε περιέλθει σε δύσκολη θέση: ο λεγόμενος Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA) είχε ήδη καταρρεύσει και οι εναπομείνασες επιλογές έφεραν τα ονόματα Al Nusra και ISIS (ISIL/IS) — η μία χειρότερη από την άλλη.

Του Στρατή Μαζίδη

Κάπως έτσι, περίπου έναν χρόνο αργότερα και υπό την πίεση πλέον της ρωσικής παρουσίας στη Συρία, οι ΗΠΑ εμπνεύστηκαν τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), στις οποίες εντάχθηκαν οι Κούρδοι της YPG, αποτελώντας στην πράξη τη ραχοκοκαλιά τους.

Οι Κούρδοι είχαν γενικώς μια σχετικά ουδέτερη στάση στον συριακό εμφύλιο πόλεμο, αν και κατά περιόδους συνεργάστηκαν με τον FSA. Γι’ αυτό και όταν οι δυνάμεις του Άσαντ εγκατέλειπαν προπύργια, συχνά τα παρέδιδαν —μαζί με τον οπλισμό— στους Κούρδους.

Η μάχη του Κομπάνι έληξε νικηφόρα για τους Κούρδους. Έκτοτε ξεκίνησε μια σειρά επιχειρήσεων από την ανατολή προς τη δύση με μεγάλη επιτυχία. Οι Κούρδοι πέρασαν τον Ευφράτη και κατέλαβαν την Ιεράπολη (Manbij). Τότε, αλλά και για χρόνια, κάποιοι στην Ελλάδα έβλεπαν κουρδικό διάδρομο και κουρδικό κράτος. Εμείς σημειώναμε ότι κουρδικό κράτος στη Συρία δεν πρόκειται να προκύψει, διότι πολύ απλά κανείς από τους δυνητικούς γείτονές του δεν το επιθυμεί.

Κάπως έτσι, μετά το ταξίδι του τότε αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στην Τουρκία στα τέλη του καλοκαιριού του 2016, η κουρδική προέλαση «πάγωσε» και ακολούθησαν οι τρεις τουρκικές εισβολές: Τζαραμπλούς, Αφρίν και Σουλεϊμανίγια.

Η ιστορία είναι γνωστή. Δαμασκός και Κούρδοι βρίσκονταν σε μια αέναη διαπραγμάτευση, η οποία όμως —τι παράδοξο— δεν τελεσφόρησε ποτέ, ακόμη κι όταν τα δημοσιεύματα μιλούσαν για «λευκό καπνό». Σαν κάτι να σταματούσε τους Κούρδους κάθε φορά που πλησίαζαν σε συμφωνία, όπως συνέβη και τον Απρίλιο του 2022, όταν ο Μπόρις Τζόνσον έβαλε φρένο στη διαπραγμάτευση Ουκρανίας–Ρωσίας.Τα χρόνια περνούσαν, ώσπου ξαφνικά ο εναπομείναν τρομοκρατικός θύλακας της HTS —της πρώην Al Nusra— στο Ιντλίμπ, και προφανώς έπειτα από πρότερη συνεννόηση με ανώτερα στελέχη του Συριακού Στρατού, κατέλαβε σε ελάχιστο χρόνο το Χαλέπι. Μέσα σε 7–10 ημέρες κατέρρευσε η τότε συριακή κυβέρνηση.

Ο Αλ Τζολάνι, που μέχρι τότε έκοβε κεφάλια, έκοψε απλώς λίγους πόντους από το μούσι του, φόρεσε κουστούμι, βαφτίστηκε αλ-Σαράα και έγινε μεταβατικός —και προς το παρόν μόνιμος— πρόεδρος της Συρίας.

Αφού στρογγυλοκάθισε στο προεδρικό παλάτι και διαβεβαίωσε τη Δύση για το πόσο «καλό παιδί» είναι, πήρε το πράσινο φως να ξεμπερδέψει με τους Κούρδους. Η τεράστια ζώνη που ήλεγχαν οι SDF και η αυτόνομη διοίκηση ανατολικά του Ευφράτη αποτελούν πλέον παρελθόν. Όπως φαίνεται και στον χάρτη, έχουν απομείνει μόνο δύο μικρές κίτρινες ζώνες — και αυτές πιθανότατα για λίγα ακόμη εικοσιτετράωρα.

Πιθανώς οι Κούρδοι, αλλά και πολλοί Σύριοι, δεν αναρωτήθηκαν ποτέ σε βάθος γιατί η Al Nusra σε ανύποπτο χρόνο άλλαξε όνομα και, αναβαπτισμένη ως HTS, διαγράφηκε από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων των ΗΠΑ. Τώρα, βέβαια, θα το έχουν ήδη καταλάβει.

Το τραγικό για τους Κούρδους —πέρα από το γεγονός ότι για ακόμη μία φορά πιάστηκαν κορόιδα της Ιστορίας, όπως και το 1922— είναι ότι οι φίλοι τους, οι Αμερικανοί, τους έθεσαν ένα ωμό δίλημμα: ή συμφωνείτε με τη συριακή κυβέρνηση ή βγάλτε τα πέρα μόνοι σας.

Οι Κούρδοι, όπως και όσοι έβλεπαν διαδρόμους στη Μεσόγειο, δεν κατάλαβαν ότι αποτέλεσαν μια εξαιρετική επιλογή βιτρίνας για τις ΗΠΑ ώστε να παραμείνουν στο παιχνίδι της Συρίας. Στην πράξη επρόκειτο για ένα οιονεί κράτος —με στρατό, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες, δομές και έσοδα— το οποίο οι ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν κατά το δοκούν, αλλά και για να λεηλατούν τον ορυκτό πλούτο της περιοχής.

Λέμε «βιτρίνα», διότι στην πράξη οι ΗΠΑ δεν είχαν ποτέ ως προτεραιότητα την πραγματική εξάλειψη του ISIS. Ποιος ξεχνά τα δημοσιεύματα ιρακινών μέσων μετά το 2014, όταν σχηματίστηκε ο λεγόμενος Συνασπισμός, σύμφωνα με τα οποία Αμερικανός πιλότος δήλωνε ότι βομβάρδιζε αμμόλοφους; Όταν όμως περίπου 200 άνδρες της Βάγκνερ επιχείρησαν το 2016 ανατολικά του Ευφράτη, κοντά σε μεγάλο κοίτασμα, τα αμερικανικά αεροσκάφη τους εξολόθρευσαν χωρίς κανέναν δισταγμό.

Οι Κούρδοι υπήρξαν μια αμερικανική επένδυση: προορισμένη να πουληθεί και, μέχρι να ολοκληρωθεί η αγοραπωλησία, να αποφέρει κέρδος. Ό,τι ακριβώς υπήρξαν και οι Σύριοι για τη Μόσχα, η οποία βρήκε μια πρώτης τάξης ευκαιρία να τελειοποιήσει τα όπλα της και να δοκιμάσει τις υπερηχητικές της δυνατότητες. Τι να την κάνει τη Συρία και τις υπεράκτιες βάσεις, όταν πλέον διαθέτει πανίσχυρο υπερηχητικό οπλοστάσιο;

Το τραγικό τέλος της επιθυμίας για αυτοδιάθεση των Κούρδων της Συρίας —πιθανότατα χειρότερο από εκείνο επί Άσαντ— αποτελεί μάθημα και για την Ελλάδα, η οποία, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, αισθάνεται κάθε φορά υποχρεωμένη να στέκεται στη «σωστή δυτική πλευρά της Ιστορίας», αντί απλώς να κάθεται στη θέση της και να μαθαίνει από τα λάθη των άλλων.

Δεν είναι, άλλωστε, χαρακτηριστικό παράδειγμα το κατάντημα της Ευρώπης; Έπαιξε το παιχνίδι των ΗΠΑ στην Ουκρανία από το 2014 και τις συμφωνίες του Μινσκ, μετά το 2022 διέκοψε κάθε συναλλαγή με τη Ρωσία, άδειασε τα οπλοστάσιά της, στράφηκε στο πανάκριβο αμερικανικό αέριο και τώρα ο Τραμπ της κάνει πλάκα με δασμούς και με τη διεκδίκηση της Γροιλανδίας. Την ίδια ώρα η βαριά βιομηχανία της κλυδωνίζεται και το επίπεδο ζωής υποχωρεί διαρκώς.

Κακά τα ψέματα. Τα παρακολουθήματα δεν ορίζουν την τύχη τους. Εκείνοι που στέκονται μόνοι τους στα πόδια τους, ναι.

από freepen.gr