Δημητριάδης – Μαρινάκης: Αυτή είναι η Ελλάδα του Μητσοτάκη

Του Πάσχου Λαζαρίδη

Το επεισόδιο Μαρινάκη – Δημητριάδη επανέφερε στη δημόσια συζήτηση την άποψη ότι η Ελλάδα έχει καταντήσει Κολομβία των Βαλκανίων. Στην πραγματικότητα η διαπλοκή greek mafia – κυβέρνησης Μητσοτάκη – Ισραήλ, κατατάσσει τη χώρα σε χειρότερη θέση, αν πάρουμε υπόψη το γεγονός ότι η Κολομβία είναι Λατινική Αμερική, διαθέτοντας ιστορικά ισχυρή εγχώρια ναρκοπαραγωγή, ενώ η Ελλάδα είναι Ευρώπη, και στη χειρότερη αποτελεί απλά κόμβο μεταφοράς και διανομής. Κι όμως, ποτέ στην Κολομβία δεν υπήρξαν εικόνες, στην τρίτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα, όπου ο πρώην Νο2 της κυβέρνησης, ο αντ’αυτού του πρωθυπουργού, να έρχεται στα χέρια ως κοινός τραμπούκος με έναν από τους ισχυρότερους επιχειρηματίες, περιβαλλόμενοι αμφότεροι από πλήθος μπράβων. 

Αυτή είναι η Ελλάδα του Μητσοτάκη. Είναι η Ελλάδα που συμπιέστηκε κοινωνικά και οικονομικά για δεκαπέντε χρόνια και που σήμερα παραμένει στην περιφέρεια της Ευρώπης, αισθητά υποβαθμισμένη, με μικρότερο γεωπολιτικό ρόλο και οικονομικό μέγεθος. Αυτή η Ελλάδα καταφεύγει σε μαφιόζικες και ολιγαρχικές πρακτικές διακυβέρνησης (με τα αποτελέσματά της να τα θαυμάζουμε σε δημόσια θέα στον τελικό της Ευρωλίγκας), οργανώνει εκτεταμένα δίκτυα εκμαυλισμού και εξαγοράς (ΟΠΕΚΕΠΕ, ΕΣΠΑ κλπ), στήνει προνομιακές σχέσεις με συγκεκριμένες μερίδες της μεγαλοαστικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων (Ταμείο Ανάκαμψης).

Σε αυτή την Ελλάδα, τα όρια ανάμεσα στην πολιτική, εκτελεστική, δικαστική, επιχειρηματική και μηντιακή εξουσία, είναι όχι απλά δυσδιάκριτα (αυτό άλλωστε συμβαίνει παντού), αλλά πλέον αποδεδειγμένα υπόκεινται σε εκβιασμούς, εκδουλεύσεις, δύσοσμες εξαρτήσεις. Συνδετικός κρίκος είναι οι υποκλοπές, και αντικειμενικά οργανωτής των υποκλοπών φέρεται ο Γ. Δημητριάδης, ενώ αυτοί που τις εκτέλεσαν είναι Ισραηλινοί.

Η πρωτόγνωρη διείσδυση του Ισραήλ στη χώρα είναι ευθέως ανάλογη με την υποβάθμιση της Ελλάδας και την ταυτόχρονη θεσμική κατάπτωση και τον εκφυλισμό του όποιου κράτους δικαίου. Η Ελλάδα γίνεται εποικιστικό πρότζεκτ και πολιτικό υποχείριο των Ισραηλινών που κατανοούν ότι η νίκη του Ιράν αλλάζει τις ισορροπίες και επιδιώκουν μια δεύτερη βάση – ορμητήριο στην Ανατολική Μεσόγειο, ασφαλέστερο από το Ισραήλ, πιο μακριά από τις εστίες έντασης στη Μέση Ανατολή. Εξαγοράζουν λοιπόν ακίνητα και επιχειρήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο, έχουν διεισδύσει ανεπανόρθωτα στις αμυντικές προμήθειες και στο στρατό, αλωνίζουν στην ΕΥΠ και στις μυστικές υπηρεσίες, και τέλος, με τις υποκλοπές, τα προϊόντα των οποίων έχουν φτάσει στους Ισραηλινούς χειριστές του μηχανισμού Μητσοτάκη / Δημητριάδη, είναι αναμενόμενο να υποψιάζεται κανείς ότι έχουν βάλει στο τσεπάκι τους την πολιτική, στρατιωτική, επιχειρηματική και δικαστική εξουσία της χώρας. 

Αυτός είναι ο πολύ απλός λόγος που υπουργοί της ελληνικής κυβέρνησης γίνονται Χατζηαβάτες όταν μιλάνε για το Ισραήλ (Γεωργιάδης), ή που άλλοι υπουργοί, χέζονται κυριολεκτικά πάνω τους όταν τους ρωτούν γιατί δεν ζητούν τη διερεύνηση του σκανδάλου των υποκλοπών (Χατζηδάκης, Γεραπετρίτης). 

Όλοι ξέρουν ότι τους υπέκλεπτε το κοινό κέντρο ΕΥΠ/Predator, με Ισραηλινούς πράκτορες και Ισραηλινό λογισμικό, υπό την ευθύνη Μητσοτάκη / Δημητριάδη.

Ποιος να μιλήσει λοιπόν, και τι να τολμήσει να πει;

Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι η απόλυτη ταύτιση της ηγεσίας του Άρειου Πάγου και των συμφερόντων της κυβέρνησης Μητσοτάκη, σε όλα τα σκάνδαλα που ξέσπασαν και που από κοινού έθαψαν (Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές κλπ), οφείλεται αποκλειστικά στις πολιτικές και ιδεολογικές συμπάθειες των ανώτατων δικαστών; 

Στο ακροατήριο του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου έγινε προφανές ότι οι οργανωτές των υποκλοπών έχουν διοχετεύσει τα προϊόντα τους εκτός χώρας, ενώ οι καταδικασθέντες προειδοποιούν ανοιχτά την κυβέρνηση Μητσοτάκη ότι θα έχει την τύχη του Νίξον αν δεν τους καλύψει με μια αθωωτική απόφαση στο Εφετείο ή με κάποιου τύπου νομοθετική παρέμβαση (δηλώσεις Ταλ Ντίλιαν).

Μπορεί κάποιος να φανταστεί, μια άλλη κυβέρνηση, πχ του Κώστα Καραμανλή ή του Αλέξη Τσίπρα, να έχει πάρει τον έλεγχο της ΕΥΠ στο πρωθυπουργικό γραφείο από την πρώτη κιόλας μέρα, και στη συνέχεια να αποκαλύπτεται ότι παρακολουθούσε με ρωσικό ή κινεζικό λογισμικό, χρησιμοποιώντας Ρώσους ή Κινέζους πράκτορες, τη μισή πολιτική, στρατιωτική και δικαστική ηγεσία, και τα προϊόντα των υποκλοπών να είναι διαθέσιμα στη Ρωσία ή στην Κίνα;

Θα ήταν ή όχι ένοχοι εσχάτης προδοσίας και κατασκοπείας για λογαριασμό ξένης χώρας;

Γιατί αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση Μητσοτάκη/Δημητριάδη και Ισραήλ;

Γιατί το ερώτημα της εσχάτης προδοσίας και της κατασκοπείας, ενώ προκύπτει ως βάσιμο από τα ίδια τα γεγονότα, και από όσα ακούστηκαν στο ακροατήριο της δίκης των υποκλοπών και από την ίδια την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου, δεν τίθεται στα σοβαρά από κανέναν;

Και γιατί φαίνεται φυσιολογικό, η ηγεσία του Άρειου Πάγου, από τη μια να αθωώνει προκαταβολικά το “πολιτικό κέντρο” των υποκλοπών (απόφαση Αδειλίνη, πόρισμα Ζήση), και από την άλλη να θεωρεί ότι η παρακολούθηση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, του Υπουργού Άμυνας, του Υπουργού Εξωτερικών και του μισού υπουργικού συμβουλίου από “ιδιώτες”, δεν εγείρει την υποψία τέλεσης κατασκοπείας και άρα την ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης;

Μόνο όσοι είναι βαλτοί ή ένοχοι, δεν είναι εξοργισμένοι με την απόφαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα να μην ανασύρει από το αρχείο την υπόθεση των υποκλοπών και να συνεχίσει να παραμένει κλειστή η πόρτα της απόδοσης ευθυνών τόσο στο πολιτικό κέντρο που οργάνωσε τις παρακολουθήσεις όσο και στην ξένη χώρα που τις διεκπεραίωσε και -λογικά- τις εκμεταλλεύεται. 

Πώς μπορεί να εξηγηθεί ότι έχουμε δικαστική και κοινοβουλευτική απραξία μπροστά στην αποδεδειγμένη εμπλοκή πρακτόρων ξένης χώρας (Ισραήλ) που δρουν σε συντονισμό με το κυβερνητικό κέντρο Δημητριάδη/Μητσοτάκη, δια μέσου κουμπάρων που είχαν κουμπαριά με το μισό υπουργικό συμβούλιο και καταδικάστηκαν ήδη σε πολυετείς ποινές φυλάκισης;

Πώς μπορεί να εξηγηθεί ότι όταν αναζητούνται πολιτικές ευθύνες, κυβέρνηση και Άρειος Πάγος με μια φωνή λένε ότι “είναι υπόθεση ιδιωτών”, και όταν – αφού είναι υπόθεση ιδιωτών που παρακολουθούσαν υπουργούς – αναζητείται διερεύνηση του εγκλήματος της κατασκοπείας, κυβέρνηση και Άρειος Πάγος, πάλι με μια φωνή, θάβουν την υπόθεση για “λόγους εθνικής ασφάλειας”;

Αν είχαμε ιδιώτες που παρακολουθούσαν υπουργούς και στρατηγούς, οι λόγοι εθνικής ασφάλειας επιβάλλουν την περαιτέρω διερεύνηση.

Αν υπάρχουν λόγοι εθνικής ασφάλειας που απαγορεύουν την περαιτέρω διερεύνηση, τότε δεν είχαμε απλά “ιδιώτες που παρακολουθούσαν υπουργούς” αλλά κάτι πολύ περισσότερο.

Αυτό το “κάτι περισσότερο” είναι που καθιστά πανίσχυρους επιχειρηματίες σαν τον Μαρινάκη (και όχι μόνο), ευάλωτους και εκβιαζόμενους από τον μηχανισμό ΕΥΠ/Predator. Είναι προφανές ότι μια σειρά επιχειρηματιών, είτε έπεσαν θύματα παρακολουθήσεων και στην πορεία εκφοβισμών και απειλών (καθώς η ελληνική επιχειρηματικότητα βρίθει επιλήψιμων δραστηριοτήτων που πλέον είναι καταγεγραμμένες), είτε εκμεταλλεύτηκαν τη σχέση τους με το πολιτικό κέντρο των υποκλοπών για να αποκτήσουν επιχειρηματικό προβάδισμα έναντι των ανταγωνιστών τους.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης κατηγορείται από την πλευρά Μαρινάκη ότι ευνόησε άλλους επιχειρηματίες, κόβοντας την άμεση πρόσβαση που είχε μέχρι τότε ο Μαρινάκης στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η σύγκρουση ξεπέρασε κάθε όριο με την υπόθεση Λυγγερίδη, όταν διοχετεύτηκε στον φιλοκυβερνητικό τύπο ότι συνομιλίες “καίνε” τον Μαρινάκη και τη διοίκηση της ΠΑΕ, καθώς αποδεικνύουν ότι είχαν άμεση γνώση των επιθέσεων οργανωμένων οπαδών που έφτασαν στο σημείο να χάσει τη ζωή του ο αστυνομικός. Παρόλα αυτά, στη δίκη που διεξάγεται για τη συγκεκριμένη υπόθεση δεν έχουν εμφανιστεί  συνομιλίες ως προϊόν νόμιμων επισυνδέσεων, αλλά μόνο έμμεσα αποδεικτικά στοιχεία για χρηματοδότηση των οργανωμένων και “διέγερσή τους” από την ΠΑΕ. Τα προϊόντα των υποκλοπών παραμένουν ως διαπραγματευτικό/εκβιαστικό όπλο στον μηχανισμό Δημητριάδη, όπως τουλάχιστον καταγγέλλει η πλευρά Μαρινάκη. 

Φυσικά, ο Μαρινάκης δεν είναι ο μόνος επιχειρηματίας που φέρεται εκβιαζόμενος από τον μηχανισμό ΕΥΠ/Predator. Υπάρχουν και άλλοι επιχειρηματίες, άλλοτε μαινόμενοι εναντίον της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που πλέον έχουν γίνει αρνάκια, ενώ άμεσα εμπλεκόμενοι (και καταδικασθέντες) στο σκάνδαλο των υποκλοπών, διατηρούν σχέσεις με ισχυρούς επιχειρηματίες (περίπτωση Μπίτζιου – Γιαννακόπουλου).

Αξίζει ωστόσο  να κάνουμε ένα βήμα πίσω. 

Οι υποκλοπές ξεκίνησαν ως απόπειρα της Ελληνικής Αστυνομίας να ελέγξει την Ελληνική Μαφία (2015-2016). Η Greek Mafia μετεξελίχθηκε σε Greek Police Mafia όταν οι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της ΕΛΑΣ κατάλαβαν ότι τα προϊόντα των υποκλοπών, μπορούν, αντί να στείλουν τη Μαφία στη φυλακή, να χρησιμοποιηθούν για να ελέγξουν οι ίδιοι οι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ, τις μαφιόζικες δραστηριότητες σε λαθρεμπόριο καυσίμων, παράνομο τζόγο, πορνεία κλπ. 

Τις παρακολουθήσεις αναλαμβάνει η ΕΥΠ, καθώς η διαφθορά μέσα στην Αστυνομία φαίνεται εκτεταμένη. Ωστόσο, τα αποτελέσματα των παρακολουθήσεων της ΕΥΠ δεν απομαγνητοφωνούνται νόμιμα, με τις αρμόδιες υπηρεσίες να επικαλούνται φόρτο εργασίας και το ηχητικό υλικό να χάνεται ή να απομαγνητοφωνείται σε μπακαλοτέφτερα, με αποτέλεσμα, οι περισσότεροι κατηγορούμενοι, απόστρατοι πλέον αξιωματικοί, να αθωωθούν λόγω διαδικαστικών προβλημάτων στα αποδεικτικά στοιχεία. 

Ο δημοσιογράφος Τ. Τέλογλου, σε ανύποπτο χρόνο είχε μιλήσει για το ρόλο των υποκλοπών στο να εξελιχθεί η Greek Mafia σε Greek Police Mafia. Στην πορεία φάνηκε ότι οι υποκλοπές μπορούσαν να παίξουν ρόλο ελέγχου όχι απλά του υπόκοσμου αλλά και του επιχειρηματικού κόσμου. Εδώ λοιπόν, ήρθε η πολιτική εμπλοκή. 

Φυσικά, τα όρια ανάμεσα στον υπόκοσμο και στον καλό κόσμο, ειδικά στη σημερινή Ελλάδα είναι δυσδιάκριτα. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις δολοφονημένων στελεχών της greek mafia (Ρουμπέτης, Ζαμπούνης κλπ) που διατηρούσαν ταυτόχρονα στενές και επαγγελματικές σχέσεις με κορυφαίους επιχειρηματίες.

Ακριβώς όταν φάνηκε ότι οι υποκλοπές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εκβιάσουν, ουδετεροποιήσουν ή εγκολπώσουν επιχειρηματίες με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, μηντιακή δύναμη, εμπλοκή σε ομάδες και οπαδική επιρροή, γίνεται το βήμα από τις παλιές, απλές και ελέγξιμες επισυνδέσεις της ΕΥΠ ή της ΕΛΑΣ, στο ανώτερο επίπεδο του Predator με την άμεση εμπλοκή Ισραηλινών. 

Πρόκειται για την περίοδο 2021 – 2022 όταν το σύστημα Μητσοτάκη φαντάζει παντοδύναμο και ο Δημητριάδης είναι ο ισχυρός άνθρωπος στο Μαξίμου. Η ΕΥΠ έχει ήδη περάσει στον άμεσο έλεγχο του πρωθυπουργικού γραφείου, ενώ μέσω Λαβράνου (κουμπάρου του Δημητριάδη αλλά και άλλων υπουργών της ΝΔ), οι παρακολουθήσεις από το Predator συμβαίνουν παράλληλα με αυτές της ΕΥΠ, επιδιώκοντας να προσφέρουν πολύ περισσότερο υλικό καθώς δεν αφορούν μόνο συνομιλίες, αλλά το σύνολο της δραστηριότητας όσων έχουν μολυσμένο κινητό. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που αποκαλύπτεται η άμεση εμπλοκή της πολιτικής εξουσίας με παράνομες δραστηριότητες παρακολούθησης επιχειρηματιών, πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων κλπ. 

Είναι όμως η πρώτη φορά που γίνεται σε τέτοια καθολική σχεδόν κλίμακα, υπό την άμεση καθοδήγηση του πρωθυπουργικού γραφείου και με ένα εύρος που είναι αδιανόητο: Από επιχειρηματίες και δημοσιογράφους, μέχρι τους ίδιους τους υπεύθυνους εισαγγελείς της ΕΥΠ, το μισό σχεδόν υπουργικό συμβούλιο και τη στρατιωτική ηγεσία. 

Οι τελευταίοι, είναι φυσικό να ενδιαφέρουν άμεσα το Ισραήλ που θεωρεί στρατηγική τη σχέση με την Ελλάδα και θέλει να ξέρει ανά πάσα στιγμή τις προθέσεις του Υπουργού Άμυνας, του Υπουργού Εξωτερικών, του αρχηγού ΓΕΕΘΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι επισυνδέσεις ΕΥΠ/Predator γίνονται ταυτόχρονα στον υπουργό Άμυνας Ν. Δένδια σε κάθε επίσκεψή του στη Σαουδική Αραβία ή στην Τουρκία. Σήμερα ο Ν. Δένδιας κατέληξε να είναι από τους πιο φανατικούς της μονοδιάστατης σχέσης με το Ισραήλ και της ολοκληρωτικής πρόσδεσης στον άξονα ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, σε αντίθεση με την προηγούμενη “καραμανλική” διαδρομή του, που προϊδέαζε προς μια πιο εξισορροπιστική και πολυδιάστατη κατεύθυνση. 

Επανερχόμαστε στο ερώτημα: Γιατί τώρα; Γιατί με την κυβέρνηση Μητσοτάκη;

► Επιτελικό παρακράτος

Της Χρύσας Κακατσάκη

Οι λόγοι είναι δύο:

Πρώτον, η ολοκληρωτική κατάρρευση της αντιπολίτευσης και εν συνεχεία η πλήρης αδυναμία της να απειλήσει ως συνήθως γινόταν στο παρελθόν με το “διπολικό εκκρεμές”, την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση της ΝΔ από το 2019 παίζει χωρίς αντίπαλο, επιτρέποντας στα εγκληματικά ένστικτα να ξεδιπλωθούν χωρίς τον παραμικρό φόβο ελέγχου και τιμωρίας. Παρακολουθήσεις, εγκληματικές οργανώσεις σε επιδοτήσεις και ευρωπαϊκά προγράμματα, απευθείας αναθέσεις, διάτρητες συμβάσεις, ολιγαρχικό μοίρασμα του Ταμείου Ανάκαμψης κλπ, συμβαίνουν, γιατί στον στενό πυρήνα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είναι (ή τουλάχιστον δεν ήταν) ορατή η άμεση απώλεια της εξουσίας. Αν όσοι κυβερνούν δεν φοβούνται ότι θα χάσουν σύντομα την εξουσία, ξεσαλώνουν. Οι διάλογοι από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ενδεικτικοί: Ο Κυριάκος, ο Μάκης κλπ στέκουν “βράχοι”. Όσο στέκουν, οι εγκληματικές οργανώσεις που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα και οι εγκληματικοί οργανισμοί που εκβιάζουν και συνωμοτούν, θα δρουν χωρίς φόβο. 

Ο δεύτερος λόγος είναι πιο σημαντικός και έχει να κάνει με την ποιότητα της μεταμνημονιακής ελληνικής οικονομίας. Η Ελλάδα βγαίνει από τα μνημόνια, όχι μόνο οικονομικά και παραγωγικά τραυματισμένη (το ΑΕΠ πχ δεν έχει φτάσει στα επίπεδα του 2008 κι ας έχουν περάσει 18 χρόνια), αλλά και ποιοτικά υποβαθμισμένη. Η οικονομία δεν έχει τα χαρακτηριστικά που είχε κατά την πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα. Η ιδιωτική κερδοφορία εξαρτάται πολύ περισσότερο από την κρατική προστασία, από την κυβερνητική φιλία, από τους πολιτικούς διαχειριστές. Τα καρτέλ ενέργειας και τραπεζών, είναι τα πιο χαρακτηριστικά: Εξαρτώνται άμεσα από τις κυβερνητικές αποφάσεις. Οι συμβάσεις και τα μεγάλα έργα, επίσης. 

Αυτό σημαίνει ότι η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα είναι περισσότερο εξαρτώμενη από το κράτος και τα ευρωπαϊκά προγράμματα (δηλαδή τους υπουργούς και τον πρωθυπουργό), παρά ποτέ. Δεν έχει μια δικιά της αυτόνομη δυναμική. Επομένως, οι πολιτικοί διαχειριστές αποκτούν πρωτόγνωρη δύναμη και μοιράζουν την πίτα κατά βούληση. Ο ισχυρός επιχειρηματίας στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, εξαρτάται πολύ περισσότερο από το κράτος συγκριτικά με τον ισχυρό επιχειρηματία στην Ελλάδα του Κώστα Καραμανλή. Αυτή είναι η υλική βάση για την ανάπτυξη αυτού του δυσώδους πλέγματος εξαρτήσεων, εκβιασμών και μαφιόζικων πρακτικών που συγκροτήθηκε γύρω από τις υποκλοπές.

Μαζί με την διείσδυση του Ισραήλ στη χώρα, αυτή ακριβώς η πλευρά, η χαμηλότερη δηλαδή ποιότητα της ελληνικής οικονομίας, οδήγησε στον πολυπλόκαμο μηχανισμό των υποκλοπών, στη πρωτόγνωρη διαπλοκή επιχειρηματιών – μαφίας – κυβέρνησης, με κερασάκι στην τούρτα το παρακμιακό θέαμα που απολαύσαμε στις κερκίδες.

Πηγή: antapocrisis.gr

από dromosanoixtos.gr